Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από τη ζωή αφήνοντας πίσω τους όμορφες αναμνήσεις. Και υπάρχουν κι εκείνοι που αφήνουν σημάδια. Όχι επειδή το επέλεξαν, αλλά επειδή έζησαν, αγάπησαν, πόνεσαν, πάλεψαν και χρειάστηκε πολλές φορές να μαζέψουν τα κομμάτια τους για να συνεχίσουν.

     Γιατί η ζωή δεν είναι πάντα ένα όμορφο ταξίδι. Είναι ένας δρόμος γεμάτος σταυροδρόμια, δύσκολες αποφάσεις, απογοητεύσεις και στιγμές που δοκιμάζουν τις αντοχές μας. Κάποιες φορές μάς αναγκάζει να αλλάξουμε πορεία, να απομακρυνθούμε από ανθρώπους που αγαπήσαμε και να αφήσουμε πίσω καταστάσεις που κάποτε θεωρούσαμε αναντικατάστατες.

         Και τότε είναι που χαράζουμε τις δικές μας κόκκινες γραμμές.

Όχι από εγωισμό, ούτε από κακία. Αλλά επειδή κάποια στιγμή καταλαβαίνουμε πως η αξιοπρέπεια, η ψυχική μας ηρεμία και ο αυτοσεβασμός μας δεν είναι διαπραγματεύσιμα. Μαθαίνουμε πως δεν χρειάζεται να ανεχόμαστε τα πάντα για να αποδείξουμε ότι αγαπάμε, ούτε να θυσιάζουμε τον εαυτό μας για ανθρώπους που δεν αναγνωρίζουν την αξία μας.

     Η μεγάλη μαγκιά, όμως, δεν βρίσκεται στο να πληγώνεις, να εκδικείσαι ή να γυρίζεις την πλάτη σου με θυμό. Βρίσκεται στο να μπορείς να φύγεις χωρίς να χάσεις την ανθρωπιά σου. Να έχεις κάθε λόγο να σκληρύνεις, αλλά να επιλέγεις να παραμείνεις άνθρωπος. Να έχεις πληγωθεί βαθιά και, παρ’ όλα αυτά, να μη γίνεις ίδιος με εκείνους που σε πλήγωσαν.

Γιατί το να τραβάς κόκκινες γραμμές στη ζωή σου θέλει δύναμη. Το να τις κρατάς, όμως, θέλει ψυχή.

      Ψυχή για να πεις «ως εδώ» όταν όλοι περιμένουν να συνεχίσεις να υπομένεις. Ψυχή για να υπερασπιστείς την αλήθεια σου, ακόμη κι όταν αυτό σημαίνει πως θα μείνεις μόνος. Ψυχή για να ξεκινήσεις ξανά, ακόμη κι όταν η απογοήτευση σε έχει κάνει να αμφιβάλλεις για τα πάντα.

      Γιατί δεν είναι όλες οι απώλειες ήττες. Κάποιες είναι η αρχή της ελευθερίας μας. Δεν είναι όλοι οι αποχωρισμοί καταστροφές. Μερικές φορές είναι ο τρόπος με τον οποίο η ζωή μάς δείχνει πως ήρθε η ώρα να επιλέξουμε τον εαυτό μας.

Και δεν χρειάζεται να εξηγούμε σε όλους τις αποφάσεις μας. Εκείνοι που θέλουν πραγματικά να μας καταλάβουν θα προσπαθήσουν. Οι υπόλοιποι θα βρουν πάντα έναν τρόπο να μας κρίνουν, ακόμη κι αν τους δώσουμε χίλιες εξηγήσεις.

     Στο τέλος της ημέρας, αυτό που έχει σημασία δεν είναι πόσους ανθρώπους κρατήσαμε δίπλα μας, αλλά πόσο από τον εαυτό μας καταφέραμε να διατηρήσουμε μέσα σε όλες τις μάχες.

      Να αγαπάμε, λοιπόν, αλλά να μην ξεχνάμε να αγαπάμε και εμάς. Να συγχωρούμε, αλλά να μη δίνουμε σε όλους το δικαίωμα να μας πληγώνουν ξανά και ξανά. Να προχωράμε μπροστά χωρίς να κουβαλάμε μίσος, αλλά και χωρίς να ξεχνάμε τα μαθήματα που μας δίδαξαν οι πληγές μας.

      Γιατί η ζωή είναι πολύ μικρή για να τη σπαταλάμε προσπαθώντας να αποδείξουμε την αξία μας σε ανθρώπους που δεν θέλουν να τη δουν.

Και να θυμάσαι: οι κόκκινες γραμμές δεν είναι τοίχοι που μας απομονώνουν από τους ανθρώπους. Είναι τα όρια που προστατεύουν ό,τι πιο πολύτιμο έχουμε μέσα μας.

     Και αυτό είναι η μεγαλύτερη μαγκιά απ’ όλες: να περνάς μέσα από τις δυσκολίες, να σηκώνεσαι μετά από κάθε πτώση και να συνεχίζεις να έχεις ψυχή, καρδιά και αξιοπρέπεια.

Γιατί στο τέλος, δεν μετράει πόσες φορές σε λύγισε η ζωή.

Μετράει ότι δεν επέτρεψες στον πόνο να σου πάρει την ψυχή.