Γιατί άλλο πας να αγοράσεις ένα DEPON και άλλο φεύγεις με ψυχολογικά!

   Υπάρχουν κάποια πράγματα στην καθημερινότητά μας που μοιάζουν αθώα, μέχρι τη στιγμή που συνειδητοποιείς ότι έχουν μετατραπεί σε μια μικρή κοινωνική δοκιμασία αντοχής!

   Και ένα από αυτά είναι η ζυγαριά στο φαρμακείο!

   Πας, λοιπόν, εσύ ο άνθρωπος, με τον πονοκέφαλό σου, την κούρασή σου, τα νεύρα σου και την ανάγκη να πάρεις ένα παυσίπονο για να συνεχίσεις τη μέρα σου. Ζητάς ένα DEPON, χαμογελάς ευγενικά, πληρώνεις και είσαι έτοιμος να φύγεις.

   Μέχρι που πέφτει η μοιραία ερώτηση:

«Θέλετε να ζυγιστείτε;»

   Και κάπου εκεί αρχίζει το πραγματικό δράμα!

   Γιατί εσύ πήγες να θεραπεύσεις τον πονοκέφαλο και ξαφνικά βρίσκεσαι αντιμέτωπος με ολόκληρο τον απολογισμό της ζωής σου! Τα κιλά που πήρες στις γιορτές, εκείνα που υποσχέθηκες να χάσεις μετά το Πάσχα, τις διακοπές που δεν έκανες ποτέ, τα γλυκά που έφαγες «για τελευταία φορά» και τις δίαιτες που ξεκίνησαν Δευτέρα και τελείωσαν Τρίτη!

   Μπαίνεις στο φαρμακείο με έναν απλό πονοκέφαλο και βγαίνεις με υπαρξιακά ερωτήματα, τύψεις και την ανάγκη να αγοράσεις ηρεμιστικά!

ΕΛΕΟΣ ΠΙΑ! Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να δίνουμε εξετάσεις στη ζυγαριά κάθε φορά που θέλουμε ένα φάρμακο!

   Ας το ξεκαθαρίσουμε: ο φαρμακοποιός είναι ένας πολύτιμος επαγγελματίας υγείας. Η συμβουλή του μπορεί να είναι σημαντική, η παρακολούθηση του βάρους μπορεί να βοηθήσει σε συγκεκριμένες περιπτώσεις και η πρόληψη είναι απαραίτητη.

   Αλλά άλλο η ενημέρωση και άλλο η ψυχολογική πίεση!

   Το βάρος ενός ανθρώπου δεν είναι ανέκδοτο για να γίνεται αντικείμενο σχολιασμού. Δεν γνωρίζεις τι αντιμετωπίζει ο καθένας, τι δυσκολίες έχει, τι φάρμακα λαμβάνει, αν περνά μια δύσκολη περίοδο ή αν δίνει καθημερινά έναν προσωπικό αγώνα που δεν φαίνεται προς τα έξω.

   Για κάποιους ανθρώπους, η ζυγαριά είναι απλώς ένα εργαλείο μέτρησης. Για άλλους, όμως, μπορεί να αποτελεί πηγή άγχους, ντροπής και ανασφάλειας.

   Και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μετατρέπει μια απλή επίσκεψη στο φαρμακείο σε μια ανεπιθύμητη δοκιμασία αυτοεκτίμησης.

Ας βάλουμε, λοιπόν, τα πράγματα στη θέση τους!

   Δεν χρειάζεται να καταργηθεί η δυνατότητα μέτρησης του βάρους όταν αυτή εξυπηρετεί πραγματικές ανάγκες υγείας. Χρειάζεται, όμως, να καταργηθεί η λογική ότι κάθε πελάτης πρέπει να περνά υποχρεωτικά από τη ζυγαριά, χωρίς να το επιθυμεί ή χωρίς να υπάρχει συγκεκριμένος λόγος.

   Η ζύγιση πρέπει να είναι επιλογή, όχι κοινωνική υποχρέωση!

   Γιατί το φαρμακείο πρέπει να είναι ένας χώρος φροντίδας, εμπιστοσύνης και σεβασμού. Ένας χώρος όπου πηγαίνεις για να νιώσεις καλύτερα, όχι για να φύγεις με περισσότερα βάρη στην ψυχή σου από εκείνα που είχες όταν μπήκες.

Γι’ αυτό, λοιπόν, το σύνθημά μας είναι απλό:

   Να καταργηθεί η υποχρεωτική ζύγιση, όχι η φροντίδα της υγείας!

   Να σταματήσει η πίεση και να αρχίσει ο σεβασμός!

   Και την επόμενη φορά που θα πάμε στο φαρμακείο για έναν πονοκέφαλο, ας φύγουμε με το παυσίπονό μας και όχι με την ανάγκη να πάρουμε ηρεμιστικά!

   Γιατί, τελικά, στη ζωή έχουμε αρκετά βάρη να κουβαλήσουμε…

Δεν χρειάζεται να μας τα θυμίζει και η ζυγαριά!

Υ.Γ. Αν κάποιος γνωρίζει πού πουλάνε ζυγαριές που μετρούν μόνο την υπομονή μας και όχι τα κιλά μας, ας ενημερώσει! Γιατί με αυτά που περνάμε, μάλλον θα χρειαστούμε και δεύτερο φαρμακείο!