Υπάρχει μια σκληρή πραγματικότητα στην κοινωνία μας, την οποία πολλοί άνθρωποι αναγκάζονται να ανακαλύψουν με τον πιο επώδυνο τρόπο:

   Όταν σταματάς να εξυπηρετείς τα συμφέροντα κάποιων, όταν αρχίζεις να βλέπεις καθαρά και να διεκδικείς το δικαίωμα να σκέφτεσαι και να αποφασίζεις για τον εαυτό σου, τότε αλλάζει ξαφνικά ο τρόπος με τον οποίο σε αντιμετωπίζουν.

  Εκείνοι που μέχρι χθες σε θεωρούσαν απαραίτητο, σήμερα μπορεί να σε χαρακτηρίζουν ανίκανο.

  Εκείνοι που κάποτε σε αποκαλούσαν φίλο, σήμερα μπορεί να σε λένε τρελό.

  Εκείνοι που γνώριζαν τις αδυναμίες σου και ήξεραν πώς να τις εκμεταλλεύονται, ξαφνικά σε κατηγορούν ότι είσαι απάνθρωπος, ασυμβίβαστος, χωρίς λογική, χωρίς συναίσθημα.

Γιατί;

Γιατί έπαψες να λες πάντα «ναι».

Γιατί άρχισες να βάζεις όρια.

Γιατί δεν δέχεσαι πλέον να ζεις σύμφωνα με τις απαιτήσεις και τις προσδοκίες των άλλων.

   Και τότε αρχίζει η πιο δύσκολη μάχη: όχι απαραίτητα με τους ανθρώπους που βρίσκονται απέναντί σου, αλλά με εκείνους που μέχρι χθες θεωρούσες δικούς σου ανθρώπους.

   Με εκείνους που πίστευες ότι θα σε καταλάβαιναν, θα σε προστάτευαν και θα στέκονταν δίπλα σου όταν τα πράγματα θα δυσκόλευαν.

Η προδοσία δεν πονάει τόσο όταν προέρχεται από έναν εχθρό. Πονάει όταν προέρχεται από εκείνον στον οποίο είχες εμπιστευτεί την αλήθεια σου.

   Και κάπου εκεί, μέσα στην αμφισβήτηση, στις κατηγορίες και στην απομόνωση, αρχίζεις να αναρωτιέσαι αν τελικά έχεις εσύ το πρόβλημα. Αν μήπως όσα πιστεύεις είναι λάθος. Αν μήπως πρέπει να σωπάσεις, να υποχωρήσεις, να επιστρέψεις στον παλιό σου εαυτό, μόνο και μόνο για να ξαναγίνεις αποδεκτός.

   Μην ξεχνάς, όμως, κάτι πολύ σημαντικό: το γεγονός ότι κάποιοι δεν συμφωνούν μαζί σου δεν σημαίνει ότι έχεις άδικο. Όπως και το γεγονός ότι κάποιοι σε κατηγορούν δεν σημαίνει ότι οι κατηγορίες τους ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

   Η αλήθεια δεν κρίνεται από το πόσοι θα φωνάξουν εναντίον σου. Κρίνεται από τα γεγονότα, τις πράξεις και τη στάση σου.

Η περίπτωση του Γιώργου Μαζωνάκη και η κοινωνία που βιάζεται να καταδικάσει

   Η υπόθεση του Γιώργου Μαζωνάκη, ανεξάρτητα από τις επιμέρους πτυχές της και χωρίς να προδικάζουμε γεγονότα ή ευθύνες, αναδεικνύει ένα ευρύτερο κοινωνικό ζήτημα: τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους όταν η προσωπική τους ζωή γίνεται αντικείμενο δημόσιας συζήτησης.

   Πόσο εύκολα σχηματίζουμε άποψη χωρίς να γνωρίζουμε ολόκληρη την αλήθεια.

   Πόσο γρήγορα μετατρέπουμε μια είδηση σε καταδίκη.

  Πόσο πρόθυμα υιοθετούμε χαρακτηρισμούς, παίρνουμε θέση και συμμετέχουμε σε έναν δημόσιο διασυρμό, χωρίς να αναλογιζόμαστε ότι πίσω από ένα όνομα υπάρχει ένας άνθρωπος.

  Ένας άνθρωπος με συναισθήματα, προσωπικές μάχες, σχέσεις, απογοητεύσεις και δικαίωμα στην αξιοπρέπεια.

  Η δημοσιότητα δεν καταργεί την ανθρώπινη υπόσταση. Η αναγνωρισιμότητα δεν σημαίνει ότι κάποιος οφείλει να απολογείται για κάθε πτυχή της ζωής του σε ολόκληρη την κοινωνία. Και η διαφορετικότητα, η άρνηση συμβιβασμού ή η επιλογή μιας προσωπικής διαδρομής δεν αποτελούν από μόνες τους λόγο καταδίκης.

   Το ζητούμενο δεν είναι να υπερασπιστούμε άκριτα κανέναν. Είναι να μάθουμε να ακούμε πριν κρίνουμε, να αναζητούμε την αλήθεια πριν υιοθετήσουμε κατηγορίες και να σεβόμαστε την αξιοπρέπεια κάθε ανθρώπου.

   Γιατί σήμερα μπορεί να είναι κάποιος άλλος στο επίκεντρο της δημόσιας κριτικής. Αύριο μπορεί να βρεθείς εσύ.

Και όταν νιώσεις ότι είσαι μόνος;

   Να θυμάσαι ότι δεν είσαι υποχρεωμένος να αποδεικνύεις καθημερινά την αξία σου σε ανθρώπους που έχουν ήδη αποφασίσει να σε παρερμηνεύουν.

   Μπορεί να νιώθεις μόνος. Μπορεί να απογοητεύεσαι από ανθρώπους που πίστευες ότι σε γνώριζαν καλύτερα από όλους. Μπορεί να πονάς επειδή εκείνοι που περίμενες να σταθούν δίπλα σου είναι οι πρώτοι που απομακρύνονται.

   Όμως, οι άνθρωποι που πραγματικά σε αγαπούν δεν είναι απαραίτητο να συμφωνούν μαζί σου σε όλα. Είναι εκείνοι που θα σε ακούσουν, θα προσπαθήσουν να σε καταλάβουν και δεν θα σε εγκαταλείψουν στην πρώτη δυσκολία.

   Και αν, σε κάποια στιγμή της ζωής σου, νιώσεις πως δεν υπάρχει κανείς;

Τότε υπάρχεις εσύ για εσένα.

   Εσύ που γνωρίζεις τι έχεις περάσει. Εσύ που ξέρεις πόσες φορές αναγκάστηκες να σηκωθείς ενώ μέσα σου ήσουν έτοιμος να καταρρεύσεις. Εσύ που γνωρίζεις πόσες φορές σώπασες για να μη στενοχωρήσεις άλλους, πόσες φορές υποχώρησες για να κρατήσεις σχέσεις και πόσες φορές έβαλες τις ανάγκες των άλλων πάνω από τις δικές σου.

    Μην εγκαταλείψεις τον εαυτό σου για να μη σε εγκαταλείψουν οι άλλοι.

   Μην απαρνηθείς την αξιοπρέπειά σου για να διατηρήσεις μια θέση σε μια παρέα, μια σχέση ή έναν κύκλο ανθρώπων που σε αποδέχονται μόνο όταν τους είσαι χρήσιμος.

   Και μην μπερδεύεις την καλοσύνη με την υποχρέωση να ανέχεσαι τα πάντα.

   Το να βάζεις όρια δεν σε κάνει κακό άνθρωπο. Το να προστατεύεις την ψυχική σου ηρεμία δεν σε κάνει εγωιστή. Το να απομακρύνεσαι από καταστάσεις που σε πληγώνουν δεν σημαίνει ότι έπαψες να αγαπάς.

   Σημαίνει ότι αρχίζεις να καταλαβαίνεις πως και εσύ έχεις αξία.

   Ίσως, κάποια στιγμή, να έρθει εκείνη η μέρα που οι άνθρωποι θα δουν διαφορετικά όσα σήμερα αρνούνται να καταλάβουν. Ίσως κάποιοι αναγνωρίσουν τα λάθη τους. Ίσως κάποιοι ζητήσουν συγγνώμη. Ίσως, πάλι, να μη συμβεί ποτέ τίποτα από όλα αυτά.

   Δεν χρειάζεται, όμως, να περιμένεις τη δικαίωση από τους άλλους για να συνεχίσεις τη ζωή σου.

   Γιατί η μεγαλύτερη νίκη δεν είναι να αποδείξεις σε όλους ότι είχαν άδικο για εσένα.

Είναι να φτάσεις σε ένα σημείο όπου δεν χρειάζεσαι πλέον την αποδοχή τους για να γνωρίζεις ποιος είσαι.

   Και τότε θα καταλάβεις κάτι που ίσως άργησες να μάθεις: δεν είναι όλοι όσοι στέκονται δίπλα σου πραγματικά δικοί σου άνθρωποι. Ούτε όλοι όσοι απομακρύνονται από τη ζωή σου αποτελούν απαραίτητα απώλεια.

   Μερικές φορές, η μεγαλύτερη αποκάλυψη δεν είναι ποιοι σε πλήγωσαν.

   Είναι ποιοι ήταν πραγματικά, όταν έπαψες να τους είσαι χρήσιμος.

   Γιατί τελικά, η αξία ενός ανθρώπου δεν μετριέται από το πόσοι τον χειροκροτούν όταν όλα πηγαίνουν καλά, αλλά από το αν μπορεί να παραμείνει ο εαυτός του όταν οι άλλοι προσπαθούν να του επιβάλουν ποιος πρέπει να είναι.

   Και αν κάτι αξίζει να κρατήσουμε από όλες αυτές τις ιστορίες, είναι τούτο.

Να μη βιαζόμαστε να καταδικάζουμε. Να μη γινόμαστε μέρος του διασυρμού. Να μη γυρίζουμε την πλάτη σε έναν άνθρωπο μόνο και μόνο επειδή η αλήθεια δεν έχει ακόμη ξεκαθαρίσει.

   Γιατί πίσω από κάθε δημόσια αντιπαράθεση, πίσω από κάθε χαρακτηρισμό και πίσω από κάθε ιστορία που γίνεται πρωτοσέλιδο, υπάρχει μια ανθρώπινη ζωή.

   Και η ανθρωπιά μας φαίνεται περισσότερο όταν επιλέγουμε να μη συμμετέχουμε στην καταδίκη κάποιου, παρά όταν φωνάζουμε πιο δυνατά από όλους.

Ας μάθουμε, επιτέλους, να βλέπουμε τον άνθρωπο πριν από την ταμπέλα.

   Γιατί κανείς δεν πρέπει να χρειάζεται να χάσει τους πάντες για να ανακαλύψει ότι αξίζει να μην χάσει τον εαυτό του.