Υπάρχουμε κι εμείς, παιδιά! Εμείς τα «νιάτα» της εποχής, που περιμένουμε πώς και πώς να έρθει το Σαββατόβραδο για να ξεσαλώσουμε! Να αφήσουμε πίσω τις υποχρεώσεις, τα άγχη, τις σκοτούρες και να ζήσουμε επιτέλους τη μεγάλη νύχτα που τόσο καιρό ονειρευόμασταν!

   Και όταν λέμε ξεσάλωμα, εννοούμε καταστάσεις που δεν περιγράφονται! 🤣

    Φοράμε τις πυτζάμες με τους ελέφαντες —γιατί η κομψότητα δεν έχει ηλικία, αλλά η μέση μας έχει αρχίσει να έχει τις δικές της απόψεις—, παίρνουμε αγκαλιά το Βιξ για τα πονεμένα μας άκρα και καταλαμβάνουμε τον καναπέ σαν να πρόκειται για την τελευταία μας αποστολή στη Γη.

      Απλώνουμε τα πόδια, ακούμε τα γόνατα να κάνουν ήχους που θυμίζουν παλιό ασανσέρ, βολευόμαστε με προσοχή, γιατί ένα απότομο γύρισμα μπορεί να απαιτήσει φυσικοθεραπεία, και κοιτάμε το ταβάνι με εκείνο το βαθυστόχαστο βλέμμα ανθρώπου που έχει ζήσει πολλά!

Και τότε αρχίζει η πραγματική διασκέδαση…

    Καρφώνουμε τα μάτια στο φωτιστικό και παρατηρούμε τη σκόνη που έχει μαζευτεί πάνω του. Την εξετάζουμε προσεκτικά, λες και πρόκειται για επιστημονικό εύρημα της NASA.

  Κάνουμε υπολογισμούς για το πότε θα πρέπει να το καθαρίσουμε, αλλά τελικά αποφασίζουμε πως δεν είναι ώρα για τέτοιες υπερβολές. Είναι Σάββατο βράδυ, διάολε! Έχουμε δικαίωμα στην ξεκούραση!

   Στην κουζίνα, το τσάι αχνίζει. Το πίνουμε αργά, με την ηρεμία ανθρώπου που έχει καταλάβει πως η ζωή είναι πολύ μικρή για να την περνάς όρθιος χωρίς λόγο.

   Το κινητό βρίσκεται δίπλα μας, αλλά αν χτυπήσει μετά τις δέκα, το κοιτάμε καχύποπτα. Ποιος είναι; Τι θέλει; Δεν ξέρει ότι έχουμε ήδη βάλει τις πυτζάμες; Δεν καταλαβαίνει πως για να σηκωθούμε από τον καναπέ χρειάζεται πλέον σοβαρός λόγος, γραπτή αίτηση και έγκριση από τον ορθοπεδικό μας;

Κι αν κάποιος τολμήσει να προτείνει έξοδο;

«Πάμε για ένα ποτό;»

ΠΟΙΟ ΠΟΤΟ, ΑΝΘΡΩΠΕ ΜΟΥ;

      Εδώ έχουμε κάνει ολόκληρη επιχείρηση για να βρούμε τη σωστή στάση στον καναπέ, χωρίς να πονάει η μέση, να μουδιάζει το πόδι και να χρειάζεται γερανός για να σηκωθούμε!

      Εμείς έχουμε πρόγραμμα! Έχουμε το τσάι μας, την κουβερτούλα μας, τις πυτζάμες μας και, φυσικά, το Βιξ μας. Η απόλυτη νυχτερινή περιποίηση πέντε αστέρων!

Κάποτε ετοιμαζόμασταν δύο ώρες για να βγούμε. Διαλέγαμε ρούχα, παπούτσια, άρωμα, φτιάχναμε μαλλιά και αναρωτιόμασταν πού θα πάμε για να περάσουμε καλά.

   Τώρα ετοιμαζόμαστε δύο ώρες για να ξαπλώσουμε σωστά!

      Κάποτε λέγαμε «πάμε μέχρι το πρωί».

      Τώρα λέμε «να δούμε ένα επεισόδιο και μετά ύπνο», γνωρίζοντας πολύ καλά ότι θα αποκοιμηθούμε στα πρώτα δέκα λεπτά και το πρωί θα ξυπνήσουμε με την τηλεόραση να παίζει, το τσάι κρύο και το τηλεκοντρόλ χαμένο κάπου ανάμεσα στα μαξιλάρια.

Κι όμως, ξέρετε κάτι;

Μπορεί να άλλαξαν τα Σαββατόβραδά μας, αλλά δεν χάσαμε την ανάγκη να περνάμε καλά. Απλώς αναβαθμίσαμε το σύστημα ψυχαγωγίας μας!

     Δεν χρειάζεται πάντα δυνατή μουσική, ξενύχτι, φασαρία και κόσμος για να νιώσεις ευτυχισμένος. Μερικές φορές η μεγαλύτερη πολυτέλεια είναι να βρίσκεσαι στο σπίτι σου, να φοράς τις γελοίες πυτζάμες σου, να μην έχεις καμία υποχρέωση και να μπορείς επιτέλους να ανασάνεις.

      Να γελάς με τον εαυτό σου, να απολαμβάνεις τη σιωπή σου και να μην αισθάνεσαι την ανάγκη να αποδείξεις σε κανέναν ότι παραμένεις νέος.

     Γιατί η νεότητα δεν μετριέται μόνο με τα χρόνια. Μετριέται και με το πόσο μπορείς ακόμη να γελάς, να χαίρεσαι, να αυτοσαρκάζεσαι και να βρίσκεις ευτυχία στα πιο απλά πράγματα.

     Βέβαια, αν το πρωί ξυπνήσεις και χρειαστείς δέκα λεπτά για να ισιώσεις τη μέση σου, δύο για να βρεις τις παντόφλες σου και άλλα πέντε για να θυμηθείς πού άφησες τα γυαλιά σου, μην πανικοβληθείς.

Είναι απλώς οι συνέπειες ενός άγριου Σαββατόβραδου! 😂

Υ.Γ. Στους νεότερους που μας ρωτούν τι κάνουμε τα Σάββατα το βράδυ, η απάντηση είναι απλή:

«Ξεσαλώνουμε! Αλλά αθόρυβα, γιατί την Κυριακή έχουμε δουλειές και δεν θέλουμε να μας πιάσει η μέση!»

Και τώρα, αφήστε μας ήσυχους. Κρυώνει το τσάι, τελειώνει η επήρεια του Βιξ και κάπου στο βάθος μάς περιμένει το κρεβάτι.

ΚΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟΒΡΑΔΟ, ΝΙΑΤΑ ΜΟΥ!!! ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ: Η ΖΩΗ ΘΕΛΕΙ ΚΕΦΙ… ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΜΑΞΙΛΑΡΙ!