Όταν έχεις φτάσει να μετράς τα ευρώ για να βγάλεις τον μήνα, όταν παλεύεις καθημερινά για τα αυτονόητα και ακούς τους πολιτικούς να μιλούν για ανάπτυξη και ευημερία, κάποια στιγμή αναρωτιέσαι: Ζούμε τελικά όλοι στην ίδια χώρα;

    Θα μιλήσω απλά, όπως μιλάω πάντα. Χωρίς δύσκολες πολιτικές αναλύσεις και μεγάλες θεωρίες. Θα μιλήσω από τη μεριά των ανθρώπων που κοιτάζουν τις τιμές στα ράφια των σούπερ μάρκετ, που δουλεύουν ακόμη και δύο δουλειές για να τα βγάλουν πέρα, που κάθε μήνα δίνουν τη δική τους μάχη επιβίωσης. Θα μιλήσω από τη μεριά των μη προνομιούχων, εκείνων που μπορεί να μην έχουν γεμάτες τσέπες, αλλά έχουν άποψη, αξιοπρέπεια και δικαιώματα.

      Η φτώχεια δεν είναι ντροπή. Ντροπή είναι να αναγκάζεται ένας άνθρωπος να απολογείται επειδή δεν έχει χρήματα. Να αισθάνεται λιγότερο σημαντικός επειδή δεν έχει γεμάτο πορτοφόλι. Να προσπαθεί καθημερινά να σταθεί όρθιος και να ακούει ότι όλα πηγαίνουν καλά. Και κάπου εδώ γεννιέται ο δικός μου προβληματισμός. Η πολιτική ξέχασε αυτούς τους ανθρώπους ή εμείς κουραστήκαμε τόσο πολύ, που σταματήσαμε να περιμένουμε κάτι από αυτήν;

      Ακούμε συνεχώς για οικονομική ανάπτυξη, αυξήσεις, μέτρα στήριξης και καλύτερες ημέρες. Δεν αμφισβητώ ότι μπορεί να γίνονται και θετικά πράγματα. Όμως αναρωτιέμαι πόσοι από εκείνους που αποφασίζουν για τη ζωή μας έχουν δοκιμάσει να ζήσουν έναν ολόκληρο μήνα με το εισόδημα μιας φτωχής οικογένειας. Να πάνε στο σούπερ μάρκετ και να πρέπει να διαλέξουν τι θα αγοράσουν και τι θα αφήσουν πίσω. Να έρθει ο λογαριασμός του ρεύματος και να σκέφτονται ποια άλλη υποχρέωση θα καθυστερήσουν. Να χρειάζεται κάτι το παιδί τους και να πρέπει πρώτα να κάνουν υπολογισμούς.

Ελάτε μια μέρα να ζήσετε με το δικό μας πορτοφόλι! Ίσως τότε καταλάβετε καλύτερα τι σημαίνει καθημερινή αγωνία.

 Γιατί ο άνθρωπος που δυσκολεύεται οικονομικά δεν ζητάει να γίνει πλούσιος από τη μια μέρα στην άλλη. Ζητάει να μπορεί να ζει αξιοπρεπώς, να μη φοβάται κάθε καινούργιο μήνα, να μπορεί να προσφέρει στην οικογένειά του και να κάνει όνειρα χωρίς να τα ακυρώνει πριν ακόμη τα σκεφτεί. Η φτώχεια δεν είναι μόνο τα λίγα χρήματα. Είναι η ψυχολογική κούραση, η αγωνία για το αύριο, η προσπάθεια να μη δείχνεις στα παιδιά σου πόσο πιεσμένος είσαι. Και το χειρότερο είναι να αισθάνεσαι ότι κανείς δεν σε βλέπει και κανείς δεν σε ακούει.

      Πριν από κάθε εκλογική αναμέτρηση, όλοι θυμούνται τον λαό. Βλέπουμε χειραψίες, χαμόγελα, επισκέψεις στις γειτονιές, συζητήσεις στα καφενεία και φωτογραφίες με απλούς ανθρώπους. Και καλά κάνουν να βρίσκονται κοντά στον κόσμο. Αλλά γιατί αυτή η επαφή να μην είναι το ίδιο ουσιαστική και μετά τις εκλογές; Γιατί ο πολίτης να πρέπει να φωνάξει για να ακουστεί ή να γνωρίζει κάποιον για να βρει το δίκιο του; Δεν θέλουμε να μας αντιμετωπίζουν σαν μια ψήφο που αποκτά αξία μόνο όταν ανοίγουν οι κάλπες. Θέλουμε να μας αντιμετωπίζουν ως ανθρώπους με ανάγκες, δικαιώματα και αξιοπρέπεια.

        Με ενοχλεί επίσης όταν η οικονομική δυσκολία αντιμετωπίζεται σαν προσωπική αποτυχία. Σαν να είναι αυτονόητο ότι όποιος δεν έχει χρήματα δεν προσπάθησε αρκετά. Υπάρχουν άνθρωποι που εργάζονται, μεγαλώνουν παιδιά, αντιμετωπίζουν προβλήματα και παρ’ όλα αυτά δεν καταφέρνουν να σταθούν οικονομικά όπως θα ήθελαν. Δεν είναι όλοι οι φτωχοί τεμπέληδες, ούτε όλοι οι οικονομικά αδύναμοι ανίκανοι. Η αξία ενός ανθρώπου δεν μετριέται από το υπόλοιπο του τραπεζικού του λογαριασμού.

      Και κάτι ακόμη που θεωρώ πολύ σημαντικό. Έχουμε μάθει να χωριζόμαστε σε πολιτικά στρατόπεδα. Αν συμφωνείς με μια κυβέρνηση, σου κολλούν μια ταμπέλα. Αν διαφωνείς, σου κολλούν μια άλλη. Αν ασκήσεις κριτική σε έναν δήμαρχο, κάποιοι θεωρούν ότι υποστηρίζεις τον αντίπαλό του. Αν αναγνωρίσεις κάτι θετικό, άλλοι βιάζονται να σε κατατάξουν κάπου κομματικά. Δηλαδή πρέπει να ανήκουμε σε κάποιο κόμμα για να έχουμε δικαίωμα στη γνώμη; Δεν μπορούμε να αναγνωρίζουμε το σωστό και να καταδικάζουμε το λάθος, ανεξάρτητα από το ποιος το έκανε; Προσωπικά, θέλω να βλέπω πράξεις, να ακούω αλήθειες και να υπάρχει σεβασμός στη νοημοσύνη μου.

    Η πολιτική, άλλωστε, δεν είναι μόνο η Βουλή, οι υπουργοί και τα κόμματα. Είναι το σχολείο που πηγαίνει το παιδί μας, το νοσοκομείο που θα χρειαστούμε, ο δρόμος που περπατάμε, οι κοινωνικές δομές, η γειτονιά και ο δήμος μας. Είναι όλα εκείνα που επηρεάζουν καθημερινά τη ζωή μας. Γι’ αυτό δεν μπορώ να δεχτώ ότι η πολιτική δεν μας αφορά. Μας αφορά όλους, είτε έχουμε χρήματα είτε όχι, είτε έχουμε γνωριμίες είτε όχι, είτε ανήκουμε σε κάποιον πολιτικό χώρο είτε όχι.

     Βέβαια, ευθύνη έχουμε και εμείς οι πολίτες. Δεν γίνεται να κατηγορούμε συνεχώς τους άλλους και να μη βλέπουμε τη δική μας στάση. Πόσες φορές λέμε ότι τίποτα δεν αλλάζει, αλλά δεν ασχολούμαστε με όσα συμβαίνουν γύρω μας; Πόσες φορές κρίνουμε διαφορετικά την ίδια πράξη ανάλογα με το ποιος βρίσκεται στην εξουσία; Καταλαβαίνω απόλυτα την απογοήτευση και την κούραση. Όταν παλεύεις για τα βασικά, δεν σου περισσεύει ούτε χρόνος ούτε διάθεση για πολιτικές συζητήσεις. Όμως η απογοήτευση δεν πρέπει να μας οδηγήσει στην αδιαφορία. Γιατί οι αποφάσεις που παίρνονται σήμερα επηρεάζουν τη δική μας ζωή αύριο.

     Δεν ζητάμε ελεημοσύνη. Ζητάμε αξιοπρέπεια! Δεν θέλουμε μια κοινωνία όπου ο άνθρωπος θα περιμένει κάθε τόσο ένα βοήθημα για να μπορέσει να ανασάνει. Τα επιδόματα μπορεί να είναι απαραίτητα και να προσφέρουν πραγματική ανακούφιση, αλλά δεν μπορεί ολόκληρη η ζωή μιας οικογένειας να εξαρτάται από το επόμενο επίδομα. Θέλουμε η εργασία να εξασφαλίζει αξιοπρεπή διαβίωση, η υγεία και η εκπαίδευση να μην αποτελούν πολυτέλειες και κανένα παιδί να μην αισθάνεται μειονεκτικά επειδή οι γονείς του δεν έχουν οικονομική άνεση. Θέλουμε η επιτυχία της πολιτικής να μη μετριέται μόνο με αριθμούς και στατιστικές, αλλά με το πόσο βελτιώνεται πραγματικά η ζωή των ανθρώπων.

    Δεν ξέρω τελικά αν η πολιτική ξέχασε πρώτη τον πολίτη ή αν ο πολίτης απογοητεύτηκε τόσο πολύ, που έπαψε να πιστεύει σε αυτήν. Ξέρω όμως ότι όταν έχεις περάσει δυσκολίες, όταν έχεις αγωνιστεί και έχεις βρεθεί μπροστά σε αδιέξοδα, μαθαίνεις να μην εντυπωσιάζεσαι εύκολα από μεγάλα λόγια. Δεν περιμένεις θαύματα ούτε πολιτικούς σωτήρες. Περιμένεις συνέπεια, ειλικρίνεια, σεβασμό και πράξεις. Περιμένεις να μπορείς να ζεις ανθρώπινα στη δική σου χώρα και να μη σε θυμούνται μόνο όταν σε χρειάζονται.

     Και θα κλείσω με μια τελευταία σκέψη, με τη δική μου ματιά και χωρίς περιστροφές. Κύριοι της πολιτικής, μπορεί να είμαστε φτωχοί στην τσέπη, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είμαστε φτωχοί σε μυαλό, σε αξιοπρέπεια και σε δικαιώματα. Ο οικονομικά αδύναμος δεν είναι πολίτης δεύτερης κατηγορίας, ούτε διακοσμητικό στοιχείο σε μια προεκλογική φωτογραφία. Είναι άνθρωπος με ανάγκες, όνειρα, οικογένεια, αγωνίες και δικαίωμα σε μια καλύτερη ζωή.

    Αν η πολιτική θέλει πραγματικά να ξανακερδίσει την εμπιστοσύνη του κόσμου, ίσως πρέπει πρώτα να μάθει να τον ακούει. Όχι μόνο μέσα από τηλεοπτικά στούντιο, δημοσκοπήσεις και προεκλογικές συγκεντρώσεις, αλλά από το τραπέζι μιας οικογένειας που κάθε βράδυ υπολογίζει πώς θα βγάλει τον επόμενο μήνα. Γιατί εκεί, μακριά από τα φώτα και τις κάμερες, βρίσκεται ένα μεγάλο κομμάτι της πραγματικής Ελλάδας.

Και αυτή η Ελλάδα έχει φωνή. Ακόμη κι αν κάποιοι επιλέγουν να μην την ακούν.

Xrys’Pa Blog – Με τη δική μου ματιά, χωρίς περιστροφές!

Εσείς τι λέτε; Έπαψε ο κόσμος να πιστεύει στην πολιτική ή απλώς κουράστηκε να ακούει υποσχέσεις, ενώ παλεύει καθημερινά να επιβιώσει;