Από το Πέραμα και το Κερατσίνι μέχρι τη Νίκαια, τον Κορυδαλλό, τον Ρέντη και τη Σαλαμίνα, οι πολίτες αντιμετωπίζουν διαφορετικά προβλήματα, αλλά μοιράζονται την ίδια αγωνία: Πότε η πολιτική θα πάψει να περιορίζεται στις εξαγγελίες και θα αρχίσει να δίνει ουσιαστικές λύσεις στην καθημερινότητά τους;

Β΄ Πειραιά: Μια περιοχή που έμαθε να αγωνίζεται, αλλά δεν πρέπει να μάθει να περιμένει

     Η Β΄ Πειραιά δεν είναι απλώς μια εκλογική περιφέρεια στον πολιτικό χάρτη της χώρας. Είναι μια ολόκληρη κοινωνία, με ιστορία, αγώνες, ανθρώπους που εργάζονται καθημερινά, οικογένειες που προσπαθούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους και νέους που αναζητούν προοπτική για το μέλλον τους. Είναι γειτονιές που χτίστηκαν με κόπο, περιοχές που σήκωσαν για δεκαετίες το βάρος της βιομηχανικής και οικονομικής δραστηριότητας και πόλεις που εξακολουθούν να διεκδικούν όσα θα έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητα.

      Από το Πέραμα, το Κερατσίνι και τη Δραπετσώνα μέχρι τη Νίκαια, τον Άγιο Ιωάννη Ρέντη, τον Κορυδαλλό και τη Σαλαμίνα, οι ανάγκες μπορεί να διαφοροποιούνται, όμως η ουσία παραμένει κοινή. Οι πολίτες ζητούν ασφαλείς δρόμους, αξιόπιστες συγκοινωνίες, σύγχρονα σχολεία, προστασία του περιβάλλοντος, δημόσιους χώρους, στήριξη της τοπικής οικονομίας και μια διοίκηση που θα βρίσκεται δίπλα τους όχι μόνο στις προεκλογικές περιόδους, αλλά σε όλη τη διάρκεια της θητείας της.

     Δεν μπορούμε να παραγνωρίσουμε ότι όλα αυτά τα χρόνια έχουν πραγματοποιηθεί έργα και παρεμβάσεις. Υπάρχουν αλλαγές που βελτίωσαν πλευρές της καθημερινότητας και πρωτοβουλίες που αξίζουν αναγνώριση. Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι πολλές από τις μεγάλες εκκρεμότητες παραμένουν ανοιχτές, ενώ ο δημόσιος διάλογος συχνά εξαντλείται σε ανακοινώσεις, συναντήσεις και υποσχέσεις χωρίς να ακολουθεί η ίδια ένταση στην ενημέρωση για τα πραγματικά αποτελέσματα.

   Και εδώ αρχίζει το ουσιαστικό πολιτικό ερώτημα. Ποιος σχεδιάζει; Ποιος χρηματοδοτεί; Ποιος υλοποιεί; Ποιος ελέγχει; Και τελικά, ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη όταν ένα πρόβλημα παραμένει άλυτο για χρόνια;

     Γιατί η τοπική πολιτική δεν μπορεί να αξιολογείται μόνο από τις προθέσεις. Πρέπει να αξιολογείται από όσα αλλάζουν στην πραγματική ζωή των ανθρώπων.

Πέραμα: Μια πόλη που ζητά ασφάλεια, συγκοινωνίες και δικαίωμα στην ανάπτυξη

      Το Πέραμα αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα των αντιφάσεων που συναντά κανείς στη Β΄ Πειραιά. Μια πόλη με ισχυρή εργατική ιστορία, σημαντική παρουσία στη ναυπηγοεπισκευαστική δραστηριότητα και ανθρώπους που έχουν συνδέσει τη ζωή τους με τη θάλασσα και την εργασία, εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σοβαρά ζητήματα ασφάλειας, μετακινήσεων και αστικής ανάπτυξης.

    Η παρουσία εγκαταστάσεων αποθήκευσης και διακίνησης καυσίμων κοντά σε κατοικημένες περιοχές αποτελεί ένα διαχρονικό θέμα που έχει απασχολήσει κυβερνήσεις, δημοτικές αρχές και κατοίκους. Η πυρκαγιά του Ιανουαρίου 2026 σε εγκαταστάσεις καυσίμων στο Ικόνιο επανάφερε με ιδιαίτερη ένταση τη συζήτηση για την πρόληψη, την επιχειρησιακή ετοιμότητα και την ανάγκη ολοκληρωμένου σχεδίου προστασίας.

      Οι θεσμικές συζητήσεις που ακολούθησαν, μεταξύ άλλων και για σχέδιο διαφυγής και διάσωσης, δείχνουν ότι το ζήτημα βρίσκεται στην ατζέντα των αρμόδιων φορέων. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι έχει επιλυθεί. Οι κάτοικοι έχουν ανάγκη από συγκεκριμένες απαντήσεις για τους ελέγχους ασφαλείας, τα μέτρα πρόληψης, τις διαδικασίες αντιμετώπισης έκτακτων περιστατικών και την προστασία των ευάλωτων ομάδων.

     Η γεωγραφική θέση του Περάματος και οι περιορισμένες οδικές επιλογές καθιστούν ακόμη πιο επιτακτική την ανάγκη σοβαρού σχεδιασμού. Σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης, δεν αρκεί να υπάρχει ένα σχέδιο στα χαρτιά. Πρέπει να είναι εφαρμόσιμο, γνωστό στους κατοίκους και να έχει δοκιμαστεί επιχειρησιακά.

   Παράλληλα, η συζήτηση για την ενδεχόμενη μετεγκατάσταση εγκαταστάσεων καυσίμων χρειάζεται συγκεκριμένη τεχνική, οικονομική και θεσμική τεκμηρίωση. Οι πολίτες δικαιούνται να γνωρίζουν ποιες δυνατότητες εξετάζονται, ποιοι φορείς έχουν την αρμοδιότητα και ποια βήματα απαιτούνται.

   Ωστόσο, το Πέραμα δεν είναι μόνο τα καζάνια. Είναι και οι καθημερινές δυσκολίες μετακίνησης, η ανάγκη καλύτερης σύνδεσης με τον Πειραιά και την Αθήνα, οι συζητήσεις για μελλοντικές επεκτάσεις των μέσων σταθερής τροχιάς, η τοπική αγορά που προσπαθεί να επιβιώσει και το παραλιακό μέτωπο που χρειάζεται έναν ολοκληρωμένο σχεδιασμό.

  Η συγκοινωνιακή απομόνωση δεν αντιμετωπίζεται με γενικές αναφορές σε μελλοντικά έργα. Χρειάζεται σαφής ενημέρωση για το τι έχει μελετηθεί, τι μπορεί να χρηματοδοτηθεί και ποιες άμεσες παρεμβάσεις μπορούν να βελτιώσουν τις μετακινήσεις.

    Το ίδιο ισχύει για την τοπική αγορά. Οι επαγγελματίες χρειάζονται λειτουργικούς δρόμους, φωτισμό, καθαριότητα, οργάνωση της στάθμευσης και ένα περιβάλλον που θα ενθαρρύνει τους πολίτες να στηρίζουν τα καταστήματα της περιοχής.

    Όσο για το παραλιακό μέτωπο, η αξιοποίησή του δεν μπορεί να αγνοεί τις λιμενικές και βιομηχανικές χρήσεις. Μπορεί όμως να αποτελέσει αντικείμενο σοβαρού σχεδιασμού για περισσότερο δημόσιο χώρο και καλύτερη ποιότητα ζωής, όπου αυτό είναι θεσμικά και τεχνικά εφικτό.

Το Πέραμα δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται μόνο ως χώρος βιομηχανικής δραστηριότητας. Είναι μια πόλη ανθρώπων που δικαιούνται να ζουν με ασφάλεια, αξιοπρέπεια και προοπτική.

      Στο σημείο αυτό, ωστόσο, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε και τις προσπάθειες που καταβάλλονται σε τοπικό επίπεδο. Η σημερινή δημοτική αρχή του Περάματος έχει αναγνωρίσει τα διαχρονικά προβλήματα της πόλης και προχωρά σε έργα και παρεμβάσεις με στόχο τη βελτίωση της καθημερινότητας των κατοίκων. Παράλληλα, επιδιώκει να αναδείξει και να διεκδικήσει λύσεις για ζητήματα που υπερβαίνουν τις αρμοδιότητες και τις οικονομικές δυνατότητες του Δήμου.

Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι τα προβλήματα έχουν εξαλειφθεί ή ότι δεν υπάρχουν ακόμη σημαντικές εκκρεμότητες. Σημαίνει όμως ότι πρέπει να αναγνωρίζεται η προσπάθεια που γίνεται, όπως ακριβώς πρέπει να επισημαίνονται οι ελλείψεις και οι καθυστερήσεις. Γιατί η αντικειμενική κριτική δεν μπορεί να είναι μονόπλευρη. Οφείλουμε να αναδεικνύουμε όσα γίνονται, να διεκδικούμε όσα απομένουν και να αξιολογούμε κάθε δημοτική αρχή με βάση το έργο και τα αποτελέσματά της.

     Το ζητούμενο, άλλωστε, δεν είναι να μηδενίζουμε προσπάθειες ούτε να ωραιοποιούμε καταστάσεις. Είναι να υπάρχει συνέχεια, συνεργασία και ουσιαστικός σχεδιασμός, ώστε κάθε παρέμβαση να αποτελεί ένα ακόμη βήμα προς ένα Πέραμα πιο ασφαλές, πιο λειτουργικό και με καλύτερες προοπτικές για τους ανθρώπους του.

Κερατσίνι και Δραπετσώνα: Η ανάπτυξη δεν πρέπει να σταματά στην εικόνα

    Αν στο Πέραμα το ζήτημα της βιομηχανικής ασφάλειας βρίσκεται στο επίκεντρο, στο Κερατσίνι και τη Δραπετσώνα η συζήτηση για το μέλλον συνδέεται έντονα με την περιβαλλοντική αναβάθμιση, την ανάπλαση παλαιών βιομηχανικών χώρων και την ανάγκη να αποκτήσουν οι γειτονιές περισσότερους δημόσιους χώρους.

   Η περιοχή των πρώην Λιπασμάτων αποτελεί ένα σημαντικό παράδειγμα. Η δημιουργία του Πολυχώρου Λιπασμάτων και η απόδοση τμημάτων της περιοχής σε δημόσια χρήση έδωσαν στους κατοίκους νέες δυνατότητες πρόσβασης στη θάλασσα, στον πολιτισμό και στην αναψυχή.

   Πρόκειται για μια θετική εξέλιξη, που αποδεικνύει ότι χώροι συνδεδεμένοι με τη βιομηχανική ιστορία μπορούν να αποκτήσουν νέα κοινωνική λειτουργία. Ωστόσο, η συνολική ανάπλαση δεν μπορεί να θεωρείται ολοκληρωμένη επειδή ένα τμήμα της περιοχής έχει αλλάξει μορφή.

    Χρειάζεται να διασφαλιστεί η μακροχρόνια προστασία του δημόσιου χαρακτήρα των χώρων, η συντήρηση των υποδομών και η αντιμετώπιση των περιβαλλοντικών ζητημάτων που εξακολουθούν να απασχολούν την τοπική κοινωνία.

Οι ανησυχίες για τη βιομηχανική όχληση και την ποιότητα του αέρα απαιτούν συστηματικούς ελέγχους, αξιόπιστες μετρήσεις και δημοσιοποίηση των αποτελεσμάτων. Η προστασία της δημόσιας υγείας δεν μπορεί να βασίζεται ούτε σε καθησυχαστικές δηλώσεις χωρίς στοιχεία ούτε σε ανεπιβεβαίωτους ισχυρισμούς.

     Την ίδια στιγμή, η καθημερινότητα στις γειτονιές δεν μπορεί να περνά σε δεύτερη μοίρα. Η κατάσταση των δρόμων, η καθαριότητα, τα σχολικά κτίρια, οι αθλητικές εγκαταστάσεις και η προσβασιμότητα αποτελούν εξίσου σημαντικές προτεραιότητες.

     Δεν αρκεί να δημιουργούμε όμορφους χώρους για φωτογραφίες και εκδηλώσεις, όταν υπάρχουν γειτονιές που εξακολουθούν να περιμένουν βασικές παρεμβάσεις. Η πραγματική ανάπτυξη πρέπει να φτάνει σε κάθε δρόμο και σε κάθε συνοικία.

Νίκαια και Ρέντης: Η ανάπτυξη πρέπει να συμβαδίζει με την καθημερινότητα

     Στη Νίκαια και τον Ρέντη, δύο περιοχές που ανήκουν στον ίδιο δήμο αλλά έχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά, αναδεικνύεται μια άλλη πλευρά των προβλημάτων της Β΄ Πειραιά: η ανάγκη σύγχρονου αστικού σχεδιασμού.

     Η Νίκαια, με την προσφυγική της ιστορία, τις πυκνοκατοικημένες γειτονιές και την έντονη εμπορική δραστηριότητα, αντιμετωπίζει σημαντικές προκλήσεις στην κυκλοφορία, στη στάθμευση και στην αξιοποίηση του δημόσιου χώρου.

     Η λειτουργία του Μετρό αποτέλεσε ουσιαστική συγκοινωνιακή εξέλιξη. Δεν σημαίνει όμως ότι λύθηκαν αυτόματα όλα τα προβλήματα μετακίνησης. Η πρόσβαση στους σταθμούς, η σύνδεση με τα λεωφορεία, η ασφάλεια των πεζών και η κατάσταση των πεζοδρομίων εξακολουθούν να απαιτούν παρεμβάσεις.

   Μια πόλη δεν γίνεται πραγματικά προσβάσιμη με λίγες αποσπασματικές ράμπες. Χρειάζεται ένα συνεχές δίκτυο ασφαλών διαδρομών, ώστε ένας άνθρωπος με αναπηρία, ένας ηλικιωμένος ή ένας γονιός με παιδικό καρότσι να μπορεί να μετακινείται χωρίς να συναντά διαρκώς εμπόδια.

    Παράλληλα, οι αναπλάσεις των εμπορικών δρόμων πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τις ανάγκες των επαγγελματιών και των κατοίκων. Η αισθητική αναβάθμιση έχει αξία όταν συνοδεύεται από λειτουργικότητα, σωστή κυκλοφοριακή οργάνωση και πραγματική διευκόλυνση της καθημερινότητας.   Στον Ρέντη, από την άλλη πλευρά, η έντονη εμπορική, επιχειρηματική και μεταφορική δραστηριότητα δημιουργεί διαφορετικές απαιτήσεις. Η κίνηση βαρέων οχημάτων, οι αποθηκευτικοί χώροι και οι μεγάλοι οδικοί άξονες καθιστούν αναγκαίο έναν σχεδιασμό που θα προστατεύει τις κατοικημένες περιοχές και θα διασφαλίζει την οδική ασφάλεια.

     Η οικονομική δραστηριότητα είναι σημαντική και μπορεί να δημιουργεί θέσεις εργασίας. Δεν πρέπει όμως να αναπτύσσεται χωρίς αντίστοιχες επενδύσεις σε υποδομές, κυκλοφοριακή οργάνωση και δημόσιους χώρους.

      Η Νίκαια και ο Ρέντης δεν χρειάζονται απλώς μια καλύτερη εικόνα. Χρειάζονται έναν σχεδιασμό που θα συνδυάζει την οικονομική δραστηριότητα με το δικαίωμα των κατοίκων σε μια ασφαλή και λειτουργική πόλη.

Κορυδαλλός: Η επόμενη ημέρα των φυλακών πρέπει να σχεδιαστεί από σήμερα

    Στον Κορυδαλλό, ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα που επανέρχονται διαχρονικά στον δημόσιο διάλογο είναι η μετεγκατάσταση των φυλακών.

   Πρόκειται για μια υπόθεση που συνδέεται με κυβερνητικές αποφάσεις, χρηματοδοτήσεις, τεχνικές προϋποθέσεις και τον συνολικό σχεδιασμό του σωφρονιστικού συστήματος. Επομένως, δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν μια απλή υπόσχεση που αρκεί να επαναλαμβάνεται.

  Το ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι μόνο πότε και με ποιες διαδικασίες μπορεί να ολοκληρωθεί η μετεγκατάσταση. Είναι και τι θα συμβεί στον χώρο που θα απελευθερωθεί.

    Θα δημιουργηθούν χώροι πρασίνου; Θα προβλεφθούν αθλητικές και πολιτιστικές εγκαταστάσεις; Θα υπάρξουν υποδομές κοινωνικής εξυπηρέτησης; Θα συμμετάσχουν οι κάτοικοι στον σχεδιασμό;

    Η συζήτηση για την αξιοποίηση μιας τόσο σημαντικής έκτασης πρέπει να ξεκινά από τις ανάγκες της τοπικής κοινωνίας και όχι από αποσπασματικές προτάσεις.

     Το θέμα επανήλθε στον δημόσιο διάλογο και στις αρχές Νοεμβρίου 2026, μέσα από δημοσίευμα για συνάντηση του βουλευτή Β΄ Πειραιά Γιώργου Βρεττάκου με τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Κωστή Χατζηδάκη. Κάθε θεσμική παρέμβαση που αναδεικνύει το ζήτημα έχει τη σημασία της. Η πραγματική της αξία, όμως, θα κριθεί από τις αποφάσεις και την πορεία υλοποίησης που θα ακολουθήσουν.

   Ο Κορυδαλλός δεν χρειάζεται να ακούει επ’ αόριστον ότι οι φυλακές θα φύγουν. Χρειάζεται να γνωρίζει ποια είναι τα συγκεκριμένα βήματα και ποιο είναι το σχέδιο για την επόμενη ημέρα.

Σαλαμίνα: Ένα νησί που δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται μόνο ως καλοκαιρινός προορισμός

     Η Σαλαμίνα έχει τη δική της ιδιαίτερη θέση στη Β΄ Πειραιά. Ένα νησί με ιστορία, φυσική ομορφιά και σημαντικές δυνατότητες ανάπτυξης, που όμως αντιμετωπίζει τις καθημερινές ανάγκες ενός μόνιμου πληθυσμού και ταυτόχρονα τις πρόσθετες πιέσεις που δημιουργεί η εποχική επισκεψιμότητα.

    Κάθε καλοκαίρι, αλλά και κατά τη διάρκεια των τριημέρων και των αργιών, η αυξημένη παρουσία επισκεπτών επιβαρύνει το οδικό δίκτυο, τη στάθμευση, τις μετακινήσεις και τις υπηρεσίες καθαριότητας.

   Αυτό δεν αποτελεί ένα απρόβλεπτο γεγονός. Είναι μια επαναλαμβανόμενη πραγματικότητα που απαιτεί έγκαιρο σχεδιασμό.

   Η κατάσταση των δρόμων, η οδική ασφάλεια, η συντήρηση, η σήμανση και η κυκλοφοριακή οργάνωση πρέπει να αποτελούν μόνιμες προτεραιότητες. Δεν είναι δυνατόν τα προβλήματα να αντιμετωπίζονται μόνο όταν η κίνηση αυξάνεται και οι δυσκολίες γίνονται περισσότερο ορατές.

    Ταυτόχρονα, η προστασία του φυσικού περιβάλλοντος, η αντιπυρική προετοιμασία, η διαχείριση των απορριμμάτων και τα ιδιοκτησιακά και δασικά ζητήματα απαιτούν συντονισμό μεταξύ δήμου, Περιφέρειας και κεντρικής διοίκησης.

Οι μόνιμοι κάτοικοι έχουν δικαίωμα σε υποδομές που λειτουργούν δώδεκα μήνες τον χρόνο, ενώ οι επισκέπτες χρειάζονται ένα ασφαλές και οργανωμένο περιβάλλον.

     Η Σαλαμίνα δεν μπορεί να βρίσκεται στο επίκεντρο μόνο όταν γεμίζουν οι παραλίες της. Είναι ένας τόπος που χρειάζεται πολιτική μέριμνα κάθε ημέρα του χρόνου.

Βουλευτές, δήμαρχοι και Περιφέρεια: Οι αρμοδιότητες είναι διαφορετικές, αλλά η λογοδοσία αφορά όλους

     Όλα αυτά τα προβλήματα οδηγούν σε ένα κοινό ερώτημα: Ποιος έχει τελικά την ευθύνη να δώσει λύσεις;

   Η απάντηση δεν είναι πάντα απλή, καθώς οι αρμοδιότητες κατανέμονται μεταξύ κεντρικής διοίκησης, Περιφέρειας, δήμων και άλλων δημόσιων φορέων. Αυτή η κατανομή όμως δεν μπορεί να αποτελεί μόνιμη δικαιολογία για την απουσία αποτελεσμάτων.

    Οι δήμοι έχουν σημαντικό ρόλο στην καθημερινότητα των πολιτών, στη διαχείριση των τοπικών υποδομών, στην καθαριότητα, στους δημόσιους χώρους, στις κοινωνικές υπηρεσίες και σε παρεμβάσεις που προβλέπει το θεσμικό τους πλαίσιο.

    Η Περιφέρεια Αττικής διαθέτει δικές της αρμοδιότητες στον αναπτυξιακό σχεδιασμό, στις υποδομές, στην πολιτική προστασία και στη χρηματοδότηση ή υλοποίηση έργων, ανάλογα με το αντικείμενο και το ισχύον πλαίσιο.

     Η κυβέρνηση και τα αρμόδια υπουργεία έχουν την ευθύνη για την εθνική πολιτική, τη νομοθεσία, σημαντικές δημόσιες υποδομές και αποφάσεις που υπερβαίνουν τις δυνατότητες της τοπικής αυτοδιοίκησης.

    Οι βουλευτές, από την πλευρά τους, δεν είναι εκτελεστικά όργανα και δεν μπορούν να αποφασίζουν μόνοι τους την κατασκευή ενός έργου ή τη διάθεση μιας χρηματοδότησης. Έχουν όμως σημαντικές δυνατότητες κοινοβουλευτικής παρέμβασης, ελέγχου και ανάδειξης των προβλημάτων.

    Μπορούν να καταθέτουν ερωτήσεις και επίκαιρες ερωτήσεις προς τους αρμόδιους υπουργούς, να ζητούν ενημέρωση μέσω των προβλεπόμενων κοινοβουλευτικών διαδικασιών, να αναδεικνύουν αιτήματα πολιτών και φορέων, να συμμετέχουν σε επιτροπές και να παρεμβαίνουν κατά τη συζήτηση νομοσχεδίων που επηρεάζουν την περιοχή τους.

     Μπορούν επίσης να προωθούν νομοθετικές πρωτοβουλίες στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων τους, να καταθέτουν τροπολογίες σύμφωνα με τον Κανονισμό της Βουλής και το Σύνταγμα, να ασκούν κοινοβουλευτικό έλεγχο και να ζητούν από την κυβέρνηση συγκεκριμένες απαντήσεις για καθυστερήσεις, εκκρεμότητες και δημόσιες πολιτικές.

     Παράλληλα, μπορούν να πραγματοποιούν θεσμικές συναντήσεις με υπουργούς, αυτοδιοικητικούς, υπηρεσιακούς παράγοντες και εκπροσώπους κοινωνικών φορέων, προκειμένου να μεταφέρουν αιτήματα και να παρακολουθούν την εξέλιξή τους.

Όμως εδώ χρειάζεται μια ουσιαστική διάκριση.

    Άλλο πράγμα είναι να αναδεικνύεις ένα πρόβλημα, άλλο να εξασφαλίζεις μια συγκεκριμένη κυβερνητική δέσμευση και άλλο να έχει ολοκληρωθεί η λύση του.

    Μια κοινοβουλευτική ερώτηση είναι θεσμική παρέμβαση. Μια συνάντηση με υπουργό μπορεί να είναι σημαντική πολιτική πρωτοβουλία. Μια ανακοίνωση χρηματοδότησης μπορεί να αποτελεί ουσιαστικό βήμα. Κανένα όμως από αυτά δεν πρέπει να παρουσιάζεται αυτομάτως ως ολοκληρωμένο έργο.

      Αντίστοιχα, οι δήμαρχοι δεν μπορούν να επικαλούνται διαρκώς την έλλειψη αρμοδιοτήτων χωρίς να εξηγούν ποιες ενέργειες έχουν πραγματοποιήσει. Και οι δημοτικές αντιπολιτεύσεις δεν αρκεί να καταγγέλλουν. Οφείλουν να παρουσιάζουν συγκεκριμένες, εφαρμόσιμες και κοστολογημένες προτάσεις.

   Η συνεργασία μεταξύ των θεσμών είναι απαραίτητη. Αλλά η συνεργασία πρέπει να έχει περιεχόμενο, χρονοδιάγραμμα και μετρήσιμα αποτελέσματα.

   Ο πολίτης δεν ενδιαφέρεται να παρακολουθεί έναν ατελείωτο διαγωνισμό μεταφοράς ευθυνών. Θέλει να γνωρίζει ποιος είναι αρμόδιος, τι έχει γίνει και πότε μπορεί να περιμένει μια ουσιαστική λύση.

Δημοτικές εκλογές 2028: Ο απολογισμός δεν πρέπει να ξεκινήσει λίγο πριν από τις κάλπες

    Με τις επόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές να έχουν προγραμματιστεί για το 2028, οι δημοτικές αρχές της Β΄ Πειραιά έχουν μπροστά τους ένα κρίσιμο διάστημα για να παρουσιάσουν το έργο τους και να προχωρήσουν τις δεσμεύσεις που έχουν αναλάβει.

    Η αξιολόγηση όμως δεν μπορεί να περιορίζεται στην προεκλογική περίοδο.

   Οι πολίτες πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να γνωρίζουν ποια έργα έχουν ολοκληρωθεί, ποια βρίσκονται σε εξέλιξη, ποιες χρηματοδοτήσεις έχουν εξασφαλιστεί και ποιες παρεμβάσεις παραμένουν σε επίπεδο σχεδιασμού.

    Οι δημοτικές διοικήσεις οφείλουν να παρουσιάζουν απολογισμούς με συγκεκριμένα στοιχεία, ενώ οι παρατάξεις της αντιπολίτευσης πρέπει να εξηγούν ποιες διαφορετικές επιλογές προτείνουν και με ποιον τρόπο μπορούν να εφαρμοστούν.

   Η πολιτική αντιπαράθεση είναι αναγκαία σε μια δημοκρατία. Όταν όμως περιορίζεται σε προσωπικές επιθέσεις, επικοινωνιακές εντυπώσεις και αλληλοκατηγορίες, ο πολίτης χάνει την ουσία.

    Το ίδιο ισχύει και για τους βουλευτές της περιοχής. Η παρουσία τους δεν μπορεί να αξιολογείται αποκλειστικά από τον αριθμό των εκδηλώσεων στις οποίες παρευρέθηκαν ή των φωτογραφιών που δημοσίευσαν.

  Χρειάζεται να εξετάζεται το κοινοβουλευτικό τους έργο, οι πρωτοβουλίες που ανέλαβαν, οι απαντήσεις που έλαβαν από την κυβέρνηση και η συνέχεια που έδωσαν στα ζητήματα που ανέδειξαν.

Δεν σημαίνει ότι κάθε πρόβλημα μπορεί να λυθεί άμεσα. Σημαίνει όμως ότι κάθε πολιτικός εκπρόσωπος πρέπει να μπορεί να εξηγήσει τι έκανε, τι προσπάθησε να πετύχει και ποια εμπόδια συνάντησε.

Η Ματιά μου: Δεν θέλω άλλες φωτογραφίες χωρίς απαντήσεις

Θα το πω όπως ακριβώς το σκέφτομαι.

     Δεν έχω τίποτα προσωπικό με κανέναν δήμαρχο, βουλευτή, περιφερειακό σύμβουλο ή εκπρόσωπο της αντιπολίτευσης. Δεν θεωρώ ότι όλοι είναι ίδιοι, ούτε ότι τίποτα καλό δεν έχει γίνει στις πόλεις μας. Υπάρχουν άνθρωποι που εργάζονται, προσπαθούν και προσφέρουν.

     Όμως έχω κουραστεί να βλέπω την πολιτική να παρουσιάζεται πολλές φορές σαν μια ατελείωτη σειρά από φωτογραφίες, χειραψίες, συναντήσεις και δελτία Τύπου.

     Βλέπουμε πολιτικούς να συναντούν υπουργούς, δημάρχους να ανακοινώνουν έργα, παρατάξεις να καταγγέλλουν καθυστερήσεις και κυβερνητικούς εκπροσώπους να μιλούν για αναπτυξιακά σχέδια.

Και μετά;

    Ποια είναι η συνέχεια; Τι αποφασίστηκε; Ποιος ανέλαβε την ευθύνη; Πότε θα υπάρξει αποτέλεσμα;

   Δεν υποτιμώ τις θεσμικές συναντήσεις. Αντιθέτως, θεωρώ ότι είναι απαραίτητες. Αλλά δεν μπορώ να δεχτώ ότι η πραγματοποίησή τους αρκεί από μόνη της για να θεωρείται επιτυχημένη μια πολιτική παρέμβαση.

   Όταν ένας βουλευτής συναντά έναν υπουργό, θέλω να γνωρίζω τι συγκεκριμένο ζήτησε, τι απάντηση πήρε και ποια θα είναι η επόμενη κίνησή του.

    Όταν ένας δήμαρχος ανακοινώνει ένα έργο, θέλω να γνωρίζω πόσο θα κοστίσει, από πού θα χρηματοδοτηθεί, πότε θα ξεκινήσει και πότε προβλέπεται να ολοκληρωθεί.

    Όταν μια αντιπολίτευση καταγγέλλει ένα πρόβλημα, θέλω να ακούω και τη δική της πρόταση. Όχι μόνο τι έκανε λάθος η διοίκηση, αλλά τι διαφορετικό μπορεί να γίνει.

    Και όταν μια κυβέρνηση μιλά για ανάπτυξη, θέλω να βλέπω πώς αυτή η ανάπτυξη φτάνει στις γειτονιές, στα σχολεία, στους εργαζόμενους, στις μικρές επιχειρήσεις και στις οικογένειες.

Δεν ζητώ το αδύνατο. Ζητώ το αυτονόητο.

   Γιατί δεν είναι φυσιολογικό να θεωρείται πολυτέλεια ένα ασφαλές πεζοδρόμιο. Δεν είναι υπερβολική απαίτηση ένα σχολείο με κατάλληλες υποδομές. Δεν είναι παράλογο να ζητούν οι κάτοικοι ενημέρωση για τη βιομηχανική ασφάλεια. Δεν είναι πολυτέλεια η πρόσβαση στη θάλασσα, στο πράσινο και στον πολιτισμό.

    Και κυρίως, δεν είναι αποδεκτό να συνηθίζουμε τα προβλήματα επειδή τα αντιμετωπίζουμε επί δεκαετίες.

     Η Β΄ Πειραιά έχει ανθρώπους που έχουν μάθει να αγωνίζονται. Ανθρώπους που ξυπνούν νωρίς για να πάνε στη δουλειά τους, που μετρούν τα χρήματα μέχρι το τέλος του μήνα, που προσπαθούν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους με αξιοπρέπεια και που εξακολουθούν να αγαπούν τις πόλεις τους παρά τις δυσκολίες.

    Αυτοί οι άνθρωποι δεν χρειάζονται σωτήρες. Χρειάζονται θεσμούς που να λειτουργούν.

    Δεν με ενδιαφέρει ποιο κόμμα στηρίζει έναν δήμαρχο όταν εξετάζω ένα πρόβλημα της πόλης μου. Με ενδιαφέρει τι έχει κάνει για να το αντιμετωπίσει.

  Δεν με ενδιαφέρει ποιος βουλευτής θα δημοσιεύσει την πιο εντυπωσιακή φωτογραφία από ένα υπουργικό γραφείο. Με ενδιαφέρει αν η παρέμβασή του θα έχει ουσιαστική συνέχεια.

  Δεν με ενδιαφέρει ποια παράταξη θα κερδίσει τις περισσότερες εντυπώσεις σε ένα δημοτικό συμβούλιο. Με ενδιαφέρει ποια πρόταση μπορεί πραγματικά να βελτιώσει την καθημερινότητα των κατοίκων.

   Και δεν με ενδιαφέρει να ακούω ότι όλα θα γίνουν κάποτε καλύτερα, χωρίς να γνωρίζω πώς και πότε.

Η πολιτική δεν είναι διαγωνισμός δημοσιότητας. Είναι ευθύνη απέναντι στην κοινωνία.

   Αυτό ισχύει για όλους. Για την κυβέρνηση, τους βουλευτές, την Περιφέρεια, τις δημοτικές διοικήσεις και τις αντιπολιτεύσεις.

  Η κριτική δεν πρέπει να γίνεται επιλεκτικά, ανάλογα με τις κομματικές συμπάθειες. Ούτε η αναγνώριση ενός έργου πρέπει να εξαρτάται από το ποιος το πραγματοποίησε.

  Όταν γίνεται κάτι καλό, οφείλουμε να το αναγνωρίζουμε. Όταν κάτι καθυστερεί, οφείλουμε να ζητάμε εξηγήσεις. Και όταν ένα πρόβλημα παραμένει άλυτο, οφείλουμε να επιμένουμε μέχρι να υπάρξει ουσιαστική αντιμετώπιση.

   Γιατί ο πολίτης δεν ζει μέσα στις ανακοινώσεις. Ζει μέσα στην πόλη του. Περπατά στους δρόμους της, χρησιμοποιεί τις συγκοινωνίες της, στέλνει τα παιδιά του στα σχολεία της, εργάζεται στις επιχειρήσεις της και αντιμετωπίζει καθημερινά τις συνέπειες των πολιτικών αποφάσεων.

   Γι’ αυτό και έχει κάθε δικαίωμα να απαιτεί λογοδοσία.

Όχι μόνο τι υποσχέθηκαν.

Όχι μόνο τι ανακοίνωσαν.

Όχι μόνο με ποιον συναντήθηκαν.

Αλλά τι έκαναν, τι πέτυχαν και τι πραγματικά άλλαξε.

    Η Β΄ Πειραιά δεν χρειάζεται άλλον έναν κύκλο μεγάλων λόγων και μικρών αποτελεσμάτων. Χρειάζεται σχέδιο, συνεργασία, συνέπεια και πολιτικούς εκπροσώπους που θα αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεων και των παραλείψεών τους.

     Γιατί οι πόλεις μας δεν είναι προεκλογικά σκηνικά. Δεν είναι φόντο για φωτογραφίες ούτε αριθμοί σε εκλογικούς πίνακες.

    Είναι ο τόπος όπου ζούμε, εργαζόμαστε, μεγαλώνουμε τα παιδιά μας και σχεδιάζουμε το μέλλον μας.

     Και αυτός ο τόπος δεν μπορεί να περιμένει επ’ αόριστον.

Η Β΄ Πειραιά δεν ζητά άλλες υποσχέσεις. Ζητά απαντήσεις. Και πάνω απ’ όλα, ζητά αποτελέσματα.

Xrys’Pa – Η Ματιά μου

Η πόλη μας χωρίς φίλτρο. Η ενημέρωση χωρίς κομματικές παρωπίδες.