Κι αν αύριο γίνει το «ΜΠΑΜ»; Ένας κόσμος που ξέχασε να ζει χωρίς τεχνολογία
Τι θα συμβεί αν μια μέρα σταματήσουν να λειτουργούν όλα όσα θεωρούμε δεδομένα; Αν δεν έχουμε ηλεκτρικό ρεύμα, νερό, διαδίκτυο, επικοινωνίες και πρόσβαση στα χρήματά μας; Αν η τεχνητή νοημοσύνη και τα τεχνολογικά συστήματα στα οποία στηρίζεται ολόκληρη η κοινωνία πάψουν ξαφνικά να λειτουργούν; Είμαστε πραγματικά προετοιμασμένοι ή έχουμε δημιουργήσει έναν κόσμο που μπορεί να παραλύσει μέσα σε λίγες ώρες;
Ζούμε σε μια εποχή όπου η τεχνολογία έχει εισχωρήσει σχεδόν σε κάθε πλευρά της ζωής μας. Από τη στιγμή που ξυπνάμε μέχρι την ώρα που θα κοιμηθούμε, εξαρτόμαστε από το ηλεκτρικό ρεύμα, το διαδίκτυο, τις ηλεκτρονικές συναλλαγές, τα κινητά τηλέφωνα και ολοένα περισσότερο από την τεχνητή νοημοσύνη. Όλα λειτουργούν με ένα κουμπί. Ανάβουμε το φως, ανοίγουμε τη βρύση, πληρώνουμε με την κάρτα μας, παραγγέλνουμε φαγητό και επικοινωνούμε με ανθρώπους στην άλλη άκρη του κόσμου. Και επειδή όλα αυτά συμβαίνουν καθημερινά, έχουμε αρχίσει να τα θεωρούμε αυτονόητα.
Αναρωτηθήκαμε όμως ποτέ τι θα συμβεί αν μια μέρα γίνει το μεγάλο «μπαμ»; Δεν χρειάζεται απαραίτητα να ξεσπάσει ένας παγκόσμιος πόλεμος ή να συμβεί μια τεράστια φυσική καταστροφή. Μια εκτεταμένη διακοπή ηλεκτροδότησης, μια σοβαρή κυβερνοεπίθεση, μια κατάρρευση κρίσιμων δικτύων ή μια αλυσιδωτή τεχνική βλάβη θα μπορούσαν να προκαλέσουν σοβαρά προβλήματα σε πολλές υπηρεσίες ταυτόχρονα. Και τότε ίσως καταλάβουμε ότι η μεγαλύτερη αδυναμία του σύγχρονου ανθρώπου δεν είναι η έλλειψη τεχνολογίας, αλλά η απόλυτη εξάρτησή του από αυτήν.
Ας ξεκινήσουμε από το πιο βασικό. Το ηλεκτρικό ρεύμα. Φανταστείτε να ξυπνήσουμε ένα πρωί και να μην υπάρχει ηλεκτροδότηση. Όχι για μία ή δύο ώρες, αλλά για ημέρες. Τα φώτα δεν ανάβουν, τα ψυγεία σταματούν να λειτουργούν, τα τρόφιμα αρχίζουν να αλλοιώνονται και όσοι χρησιμοποιούν ηλεκτρικές κουζίνες δεν μπορούν να μαγειρέψουν. Τα κλιματιστικά και πολλά συστήματα θέρμανσης σταματούν, οι ανελκυστήρες ακινητοποιούνται και επιχειρήσεις που δεν διαθέτουν εφεδρική ηλεκτροδότηση αναγκάζονται να διακόψουν τη λειτουργία τους. Ακόμη και τα πρατήρια καυσίμων μπορεί να αντιμετωπίσουν προβλήματα, αφού οι αντλίες τους χρειάζονται ηλεκτρική ενέργεια.
Και αν η διακοπή συνεχιστεί; Τα νοσοκομεία διαθέτουν γεννήτριες και εφεδρικά συστήματα, όμως αυτά δεν αποτελούν ανεξάντλητη λύση. Χρειάζονται καύσιμα, συντήρηση και σωστή λειτουργία. Σκεφτείτε έναν άνθρωπο που εξαρτάται από μια ηλεκτρική ιατρική συσκευή στο σπίτι του, έναν ηλικιωμένο που ζει στον πέμπτο όροφο χωρίς ασανσέρ ή μια οικογένεια με μικρά παιδιά μέσα στον χειμώνα. Ξαφνικά, κάτι τόσο απλό όσο το να ανάψουμε ένα φως μετατρέπεται σε πολυτέλεια.
Και ας περάσουμε στο νερό. Έχουμε μάθει να ανοίγουμε τη βρύση και να έχουμε νερό για να πιούμε, να μαγειρέψουμε, να πλυθούμε και να καθαρίσουμε το σπίτι μας. Όμως πόσοι γνωρίζουμε ότι πολλές εγκαταστάσεις ύδρευσης εξαρτώνται από ηλεκτρικές αντλίες, αυτοματισμούς και συστήματα ελέγχου; Μια διακοπή ρεύματος δεν σημαίνει ότι θα κοπεί αυτομάτως το νερό παντού, καθώς υπάρχουν δεξαμενές, συστήματα βαρύτητας και εφεδρικές εγκαταστάσεις. Σε μια παρατεταμένη όμως κρίση, η υδροδότηση ορισμένων περιοχών θα μπορούσε να αντιμετωπίσει σοβαρά προβλήματα.
Και τότε τι κάνουμε; Πώς θα πιούμε νερό; Πώς θα μαγειρέψουμε; Πώς θα πλύνουμε τα χέρια μας; Πώς θα λειτουργήσουν οι τουαλέτες αν διακοπεί και η παροχή νερού; Πόσο γρήγορα θα εξαντληθούν τα αποθέματα εμφιαλωμένου νερού στα καταστήματα αν χιλιάδες άνθρωποι αρχίσουν να αγοράζουν ταυτόχρονα; Το νερό δεν είναι μια απλή καθημερινή ευκολία. Είναι βασική προϋπόθεση της ανθρώπινης ζωής. Και μια κοινωνία που δεν έχει εξασφαλίσει εναλλακτικούς τρόπους πρόσβασης σε ασφαλές πόσιμο νερό είναι πολύ πιο ευάλωτη απ’ όσο φαντάζεται.
Το ίδιο σοβαρό πρόβλημα μπορεί να δημιουργηθεί και με τα τρόφιμα. Ας υποθέσουμε ότι η κρίση διαρκεί αρκετές ημέρες. Τα σούπερ μάρκετ δυσκολεύονται να λειτουργήσουν, οι ηλεκτρονικές παραγγελίες δεν πραγματοποιούνται, οι αποθήκες αντιμετωπίζουν προβλήματα διαχείρισης και οι μεταφορικές εταιρείες δυσκολεύονται να οργανώσουν τις παραδόσεις. Τα ψυγεία και οι καταψύκτες χρειάζονται συνεχή ηλεκτροδότηση και χωρίς αυτήν μεγάλες ποσότητες ευπαθών τροφίμων μπορεί να καταστραφούν.
Δεν αρκεί να υπάρχουν τρόφιμα κάπου σε μια αποθήκη. Πρέπει να μπορούν να μεταφερθούν, να συντηρηθούν και να φτάσουν στον καταναλωτή. Σήμερα έχουμε συνηθίσει να βρίσκουμε σχεδόν τα πάντα στα ράφια των καταστημάτων. Πόσοι όμως διαθέτουμε στο σπίτι μας βασικά τρόφιμα για μερικές ημέρες; Και πόσοι γνωρίζουμε να οργανώσουμε την καθημερινότητά μας χωρίς τις ανέσεις που μας προσφέρει η τεχνολογία;
Ένα ακόμη ζήτημα που ίσως δεν έχουμε σκεφτεί αρκετά είναι τα χρήματά μας. Σήμερα σχεδόν τα πάντα περνούν μέσα από το τραπεζικό σύστημα. Μισθοί, συντάξεις, λογαριασμοί, αγορές και μεταφορές χρημάτων. Έχουμε μάθει να πληρώνουμε με κάρτα ή κινητό, ενώ πολλοί άνθρωποι δεν κρατούν σχεδόν καθόλου μετρητά. Τι θα συμβεί όμως αν τα τραπεζικά δίκτυα και οι ηλεκτρονικές πληρωμές σταματήσουν προσωρινά να λειτουργούν;
Τα χρήματα στους λογαριασμούς μας δεν εξαφανίζονται. Όμως η πρόσβαση σε αυτά μπορεί να γίνει δύσκολη. Τα ΑΤΜ ενδέχεται να τεθούν εκτός λειτουργίας, τα POS να μην μπορούν να ολοκληρώσουν συναλλαγές και οι ηλεκτρονικές τραπεζικές εφαρμογές να μην είναι διαθέσιμες. Και τότε μια οικογένεια που διαθέτει χρήματα στην τράπεζα μπορεί να δυσκολεύεται να αγοράσει ακόμη και τα απαραίτητα. Πόσο παράξενο ακούγεται αυτό; Να έχεις χρήματα, αλλά να μην μπορείς να τα χρησιμοποιήσεις.
Υπάρχει όμως ένας τομέας όπου μια τέτοια κρίση δεν θα δημιουργούσε απλώς ταλαιπωρία, αλλά ενδεχομένως θα έθετε ανθρώπινες ζωές σε κίνδυνο. Η υγεία. Τα σύγχρονα νοσοκομεία χρησιμοποιούν ηλεκτρονικούς φακέλους ασθενών, διαγνωστικά μηχανήματα, εργαστηριακά συστήματα και ιατρικές συσκευές που χρειάζονται ηλεκτρική ενέργεια. Παρότι υπάρχουν εφεδρικές υποδομές και διαδικασίες έκτακτης ανάγκης, μια παρατεταμένη κρίση θα μπορούσε να δυσκολέψει σημαντικά τη λειτουργία τους.
Τι θα συμβεί με τους ασθενείς που χρειάζονται αιμοκάθαρση; Με όσους εξαρτώνται από συσκευές οξυγόνου; Με τα φάρμακα που πρέπει να διατηρούνται σε συγκεκριμένες θερμοκρασίες; Και τι θα γίνει αν οι μεταφορές φαρμάκων καθυστερήσουν ή οι ηλεκτρονικές συνταγογραφήσεις αντιμετωπίσουν προβλήματα; Εκεί δεν μιλάμε πια για χαμένη άνεση. Μιλάμε για την προστασία της ανθρώπινης ζωής.
Ίσως όμως το πιο δύσκολο για πολλούς από εμάς να είναι η αδυναμία επικοινωνίας. Να προσπαθείς να τηλεφωνήσεις στο παιδί σου και να μην μπορείς. Να θέλεις να μάθεις αν οι γονείς σου είναι καλά και να μην υπάρχει δίκτυο. Να συμβαίνει ένα έκτακτο περιστατικό και να δυσκολεύεσαι να ζητήσεις βοήθεια. Τα δίκτυα κινητής τηλεφωνίας διαθέτουν συστήματα εφεδρικής τροφοδοσίας, όμως σε μια παρατεταμένη διακοπή μπορεί να επηρεαστεί η λειτουργία τους. Το διαδίκτυο, οι εφαρμογές ανταλλαγής μηνυμάτων και πολλές υπηρεσίες επικοινωνίας εξαρτώνται από υποδομές που χρειάζονται ενέργεια και συντήρηση.
Και τότε θα ανακαλύψουμε κάτι που ίσως έχουμε ξεχάσει. Ότι η επικοινωνία δεν είναι μόνο μια οθόνη. Είναι ο άνθρωπος δίπλα μας, ο γείτονας, η οικογένεια, η γειτονιά που μπορεί να οργανωθεί και να βοηθήσει όσους έχουν ανάγκη. Ίσως σε μια τέτοια στιγμή καταλάβουμε ξανά πόσο σημαντικές είναι οι ανθρώπινες σχέσεις και πόσο απαραίτητο είναι να γνωρίζουμε ποιος ζει δίπλα μας.
Σκεφτείτε τώρα μια μεγάλη πόλη χωρίς σταθερή ηλεκτροδότηση. Τα φανάρια σε αρκετές διασταυρώσεις μπορεί να σταματήσουν να λειτουργούν, η κυκλοφορία να γίνει δυσκολότερη και τα ηλεκτροκίνητα μέσα μεταφοράς να αντιμετωπίσουν διακοπές. Οι αντλίες καυσίμων, τα συστήματα αποθήκευσης και οι ηλεκτρονικές διαδικασίες ανεφοδιασμού μπορεί επίσης να επηρεαστούν. Ασθενοφόρα, πυροσβεστικά οχήματα και υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης θα χρειαστεί να λειτουργήσουν κάτω από πολύ δυσκολότερες συνθήκες. Μια σύγχρονη πόλη δεν χρειάζεται να καταστραφεί για να αντιμετωπίσει σοβαρή παράλυση. Αρκεί να σταματήσουν να λειτουργούν ορισμένες από τις υποδομές που τη διατηρούν καθημερινά σε κίνηση.
Μέσα σε όλα αυτά προστίθεται πλέον και η τεχνητή νοημοσύνη. Ένα τεχνολογικό επίτευγμα που μπορεί να βοηθήσει την επιστήμη, την εκπαίδευση, την υγεία, την εργασία και την καθημερινότητά μας. Όμως όσο περισσότερο βασιζόμαστε σε αυτήν, τόσο περισσότερο πρέπει να αναρωτιόμαστε τι θα συμβεί αν δεν είναι διαθέσιμη. Ήδη πολλοί χρησιμοποιούμε την τεχνητή νοημοσύνη για να γράψουμε ένα κείμενο, να αναλύσουμε πληροφορίες, να πάρουμε μια απόφαση ή να λύσουμε ένα πρόβλημα. Και δεν υπάρχει τίποτα κακό σε αυτό.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν σταματάμε να αμφισβητούμε, να ερευνούμε και να σκεφτόμαστε μόνοι μας. Όταν η μηχανή δεν είναι πλέον ο βοηθός μας, αλλά εκείνος που αποφασίζει για εμάς. Γιατί η τεχνολογία μπορεί να αποθηκεύσει τεράστιες ποσότητες γνώσης, δεν πρέπει όμως να μας οδηγήσει στο να εγκαταλείψουμε τη δική μας κρίση. Η τεχνητή νοημοσύνη είναι ένα εργαλείο. Και όπως κάθε εργαλείο, πρέπει να βρίσκεται στα χέρια του ανθρώπου και όχι να τον αντικαθιστά σε κάθε του σκέψη.
Και εδώ έρχεται ένα ερώτημα που ως γονιό με προβληματίζει ιδιαίτερα. Τι μαθαίνουμε στα παιδιά μας; Μεγαλώνουν με κινητά, υπολογιστές, εφαρμογές και ψηφιακές πλατφόρμες. Γνωρίζουν πώς να χρησιμοποιούν την τεχνολογία πολλές φορές καλύτερα από εμάς. Γνωρίζουν όμως πώς να αντιμετωπίσουν μια δύσκολη κατάσταση χωρίς αυτήν; Μπορούν να προσανατολιστούν χωρίς GPS; Να αναζητήσουν λύσεις χωρίς να ρωτήσουν μια εφαρμογή; Να συνεργαστούν, να οργανωθούν και να αντιμετωπίσουν ένα πραγματικό πρόβλημα;
Δεν χρειάζεται να τους στερήσουμε την τεχνολογία. Χρειάζεται όμως να τους μάθουμε ότι ο κόσμος δεν αρχίζει και δεν τελειώνει μέσα σε μια οθόνη. Η γνώση, η κρίση, η υπευθυνότητα και η ανθρώπινη συνεργασία είναι δεξιότητες που καμία τεχνολογική εξέλιξη δεν πρέπει να μας κάνει να εγκαταλείψουμε.
Ας έρθουμε τώρα στη δική μας πραγματικότητα. Στην Ελλάδα, όπως και σε κάθε σύγχρονη χώρα, η ηλεκτροδότηση, η ύδρευση, οι τηλεπικοινωνίες, οι μεταφορές και η υγειονομική περίθαλψη αποτελούν κρίσιμες υποδομές. Υπάρχουν μηχανισμοί προστασίας και σχέδια έκτακτης ανάγκης. Το ερώτημα όμως είναι πόσο αποτελεσματικά θα λειτουργούσαν σε μια πραγματικά μεγάλης διάρκειας και πολλαπλή κρίση.
Τι θα γινόταν, για παράδειγμα, αν μια πυκνοκατοικημένη περιοχή της Αττικής έμενε για αρκετές ημέρες χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα και αντιμετώπιζε ταυτόχρονα προβλήματα υδροδότησης; Πώς θα εξυπηρετούνταν οι ηλικιωμένοι; Πώς θα λειτουργούσαν τα σχολεία; Πώς θα ενημερώνονταν οι πολίτες; Πώς θα εξασφαλιζόταν η πρόσβαση σε τρόφιμα, νερό και φάρμακα; Και κυρίως, πόσοι από εμάς γνωρίζουμε τι πρέπει να κάνουμε σε μια τέτοια κατάσταση;
Η πολιτεία και η τοπική αυτοδιοίκηση οφείλουν να διαθέτουν ουσιαστικά σχέδια αντιμετώπισης κρίσεων, αλλά και να ενημερώνουν τους πολίτες με σαφή και κατανοητό τρόπο. Γιατί η πολιτική προστασία δεν πρέπει να αρχίζει τη στιγμή που θα συμβεί το κακό. Πρέπει να υπάρχει πολύ πριν από αυτό.
Δεν γράφω όλα αυτά για να τρομάξω κανέναν. Ούτε υποστηρίζω ότι αύριο θα καταρρεύσει ο κόσμος. Όμως θεωρώ πως έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ στην ευκολία, ώστε ξεχάσαμε ότι ακόμη και τα πιο προηγμένα συστήματα μπορούν να παρουσιάσουν προβλήματα. Η προετοιμασία μιας οικογένειας για μια προσωρινή διακοπή βασικών υπηρεσιών δεν είναι υπερβολή. Είναι μια πράξη υπευθυνότητας.
Καλό είναι κάθε οικογένεια να διαθέτει ένα μικρό απόθεμα πόσιμου νερού για τουλάχιστον τρεις ημέρες, υπολογίζοντας περίπου τέσσερα λίτρα ανά άτομο την ημέρα για πόση και βασικές ανάγκες, με προσαρμογή ανάλογα με τις συνθήκες. Εξίσου χρήσιμα είναι τα τρόφιμα μακράς διάρκειας που δεν χρειάζονται ψυγείο ή μαγείρεμα, όπως κονσέρβες, παξιμάδια, ξηροί καρποί και άλλα συσκευασμένα προϊόντα. Δεν χρειάζονται υπερβολές ούτε πανικόβλητες αγορές. Χρειάζεται απλώς να έχουμε στο σπίτι μας ορισμένα βασικά αγαθά που θα μας επιτρέψουν να αντιμετωπίσουμε τις πρώτες δύσκολες ημέρες.
Ένας φακός με επιπλέον μπαταρίες, ένα φορητό ραδιόφωνο που λειτουργεί χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, ένα φορτισμένο power bank, ένα βασικό φαρμακείο και τα απαραίτητα προσωπικά φάρμακα μπορούν επίσης να αποδειχθούν πολύτιμα. Όσοι λαμβάνουν φαρμακευτική αγωγή ή χρησιμοποιούν ιατρικές συσκευές πρέπει να έχουν συζητήσει εγκαίρως με τον γιατρό τους τι θα κάνουν σε περίπτωση παρατεταμένης διακοπής ρεύματος. Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται και στα φάρμακα που απαιτούν ψύξη, καθώς πρέπει να τηρούνται οι οδηγίες ασφαλούς φύλαξής τους.
Είναι επίσης σημαντικό να έχουμε στο σπίτι ένα μικρό ποσό σε μετρητά, κατά προτίμηση σε χαρτονομίσματα μικρής αξίας, ώστε να μπορούμε να πραγματοποιήσουμε βασικές αγορές αν παρουσιαστούν προσωρινά προβλήματα στις ηλεκτρονικές συναλλαγές. Χρήσιμο είναι ακόμη να έχουμε γραμμένους σε χαρτί σημαντικούς τηλεφωνικούς αριθμούς, καθώς και ένα οικογενειακό σχέδιο επικοινωνίας. Αν τα κινητά δεν λειτουργούν, πού θα συναντηθούμε; Πώς θα γνωρίζουμε ότι τα παιδιά μας είναι ασφαλή; Ποιον θα αναζητήσουμε αν χρειαστούμε βοήθεια;
Ακόμη και μικρές καθημερινές συνήθειες μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Να γνωρίζουμε πού βρίσκεται ο γενικός διακόπτης του ηλεκτρικού ρεύματος και η κεντρική παροχή νερού του σπιτιού μας. Να έχουμε τα απαραίτητα έγγραφα συγκεντρωμένα και προστατευμένα. Να μη χρησιμοποιούμε ποτέ ψησταριές, γεννήτριες ή άλλες συσκευές καύσης μέσα στο σπίτι για θέρμανση ή μαγείρεμα, καθώς υπάρχει σοβαρός κίνδυνος δηλητηρίασης από μονοξείδιο του άνθρακα. Και φυσικά, σε κάθε έκτακτη κατάσταση, να ακολουθούμε τις οδηγίες των αρμόδιων αρχών.
Ακόμη πιο σημαντικό όμως είναι να γνωρίζουμε ποιοι άνθρωποι γύρω μας μπορεί να χρειάζονται βοήθεια. Γιατί σε μια μεγάλη κρίση δεν θα έχουν όλοι τις ίδιες δυνατότητες. Ένας ηλικιωμένος που ζει μόνος του, ένας άνθρωπος με αναπηρία, μια οικογένεια με μικρά παιδιά ή κάποιος που χρειάζεται συνεχή ιατρική φροντίδα μπορεί να αντιμετωπίσει πολύ μεγαλύτερες δυσκολίες. Και τότε η αλληλεγγύη δεν θα είναι απλώς μια όμορφη λέξη. Θα είναι ανάγκη.
Κάποτε οι άνθρωποι ζούσαν χωρίς κινητά, χωρίς διαδίκτυο και χωρίς τεχνητή νοημοσύνη. Δεν σημαίνει ότι ζούσαν καλύτερα. Η τεχνολογία έχει σώσει ζωές, έχει βελτιώσει την καθημερινότητά μας και έχει προσφέρει δυνατότητες που παλαιότερα έμοιαζαν αδιανόητες. Όμως όσο προχωράμε μπροστά, τόσο περισσότερο χρειάζεται να διασφαλίζουμε ότι μπορούμε να αντιμετωπίσουμε και μια πιθανή αποτυχία των συστημάτων μας.
Γιατί τελικά το πιο τρομακτικό δεν είναι να μείνουμε μερικές ώρες χωρίς κινητό ή διαδίκτυο. Το πιο τρομακτικό είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα μπορεί να δυσκολευτούμε να έχουμε νερό, χωρίς καύσιμα να δυσκολευτούν οι μεταφορές, χωρίς ηλεκτρονικά συστήματα να περιοριστεί η πρόσβασή μας στα χρήματα και χωρίς επικοινωνίες να μην μπορούμε να μάθουμε αν οι δικοί μας άνθρωποι είναι ασφαλείς.
Έχουμε δημιουργήσει έναν κόσμο εντυπωσιακά προηγμένο, αλλά και βαθιά αλληλοεξαρτώμενο. Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο παράδοξο της εποχής μας. Όσο περισσότερα μπορεί να κάνει η τεχνολογία για εμάς, τόσο περισσότερο κινδυνεύουμε να ξεχάσουμε τι μπορούμε να κάνουμε εμείς χωρίς αυτήν.
Δεν πρέπει να φοβόμαστε το μέλλον. Πρέπει όμως να το αντιμετωπίζουμε με ανοιχτά μάτια. Γιατί η τεχνολογία πρέπει να υπηρετεί τον άνθρωπο και όχι να μετατρέπεται στη μοναδική προϋπόθεση για να λειτουργήσει η ζωή του.
Και θα κλείσω με μια απλή ερώτηση.
Αν αύριο το πρωί ανοίγατε τα μάτια σας και δεν υπήρχε ρεύμα, δεν έτρεχε νερό από τη βρύση, δεν λειτουργούσαν τα κινητά, οι τράπεζες και το διαδίκτυο, πόσες ημέρες θα μπορούσατε πραγματικά να τα καταφέρετε;
Ίσως τελικά το μεγαλύτερο «μπαμ» να μην είναι εκείνο που θα σταματήσει τις μηχανές.
Ίσως να είναι η στιγμή που θα καταλάβουμε πόσο έχουμε ξεχάσει να ζούμε χωρίς αυτές.
Xrys’Pa | Η Ματιά μου
