Υπάρχει κάτι που μοιάζει να χάνεται όλο και περισσότερο από την κοινωνία μας. Κάτι που δεν αγοράζεται με χρήματα, δεν αποκτάται με αξιώματα και δεν επιβάλλεται με φωνές. Είναι η ταπεινότητα, ο σεβασμός και η ανθρωπιά.

    Ζούμε σε μια εποχή που πολλοί άνθρωποι δεν αρκούνται στο να είναι κάτι. Θέλουν διαρκώς να αποδεικνύουν ότι είναι ανώτεροι από τους άλλους. Να επιδεικνύουν τη δύναμή τους, τις γνωριμίες τους, τα χρήματά τους, τη θέση τους, το αξίωμά τους. Και όταν κάποιος τολμήσει να τους αντιμετωπίσει ως ίσους, τότε εμφανίζεται η γνωστή φράση:

«Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;»

   Μια φράση που, πολλές φορές, αποκαλύπτει περισσότερα για εκείνον που την ξεστομίζει παρά για εκείνον στον οποίο απευθύνεται.

     Γιατί ο πραγματικά σπουδαίος άνθρωπος δεν χρειάζεται να διαφημίσει την αξία του. Δεν έχει ανάγκη να τρομοκρατήσει, να μειώσει ή να προσβάλει κανέναν για να αισθανθεί σημαντικός. Η παρουσία του, η συμπεριφορά του και ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει τους ανθρώπους μιλούν από μόνα τους.

Η αξία του ανθρώπου δεν μετριέται με τίτλους

   Πότε ξεχάσαμε ότι απέναντί μας έχουμε ανθρώπους;

       Πότε αρχίσαμε να πιστεύουμε ότι ένα αξίωμα μάς κάνει ανώτερους, ότι τα χρήματα μάς δίνουν το δικαίωμα να προσβάλλουμε, ότι οι γνωριμίες μάς επιτρέπουν να παρακάμπτουμε κανόνες και ότι η εξουσία μάς απαλλάσσει από την υποχρέωση να σεβόμαστε τους άλλους;

     Ξεχάσαμε, φαίνεται, πως η ζωή έχει έναν παράξενο τρόπο να μας προσγειώνει όλους.

    Σήμερα μπορεί να βρίσκεσαι σε μια θέση ισχύος. Να έχεις ανθρώπους που σε εξυπηρετούν, να ανοίγουν πόρτες μπροστά σου και να συμφωνούν μαζί σου για να μη χάσουν την εύνοιά σου. Όμως τίποτα από αυτά δεν αποδεικνύει ότι είσαι σπουδαίος άνθρωπος.

    Η πραγματική σου αξία φαίνεται όταν έχεις τη δύναμη να επιβληθείς, αλλά επιλέγεις να μην το κάνεις. Όταν μπορείς να πληγώσεις, αλλά επιλέγεις να προστατεύσεις. Όταν μπορείς να ταπεινώσεις κάποιον, αλλά επιλέγεις να του φερθείς με αξιοπρέπεια.

Γιατί άλλο είναι να έχεις εξουσία και άλλο να έχεις χαρακτήρα.

Η ταπεινότητα δεν είναι αδυναμία

    Κάποιοι μπερδεύουν την ταπεινότητα με την αδυναμία. Θεωρούν πως όποιος μιλά ήρεμα είναι αδύναμος, πως όποιος δεν προκαλεί είναι φοβισμένος και πως όποιος δεν επιδεικνύει όσα έχει δεν διαθέτει τίποτα.

Κάνουν λάθος.

    Ταπεινός δεν είναι εκείνος που σκύβει το κεφάλι μπροστά στην αδικία. Δεν είναι εκείνος που ανέχεται τα πάντα ούτε εκείνος που επιτρέπει στους άλλους να τον εκμεταλλεύονται.

    Ταπεινός είναι εκείνος που γνωρίζει την αξία του χωρίς να χρειάζεται να ακυρώνει την αξία κανενός άλλου.

    Είναι εκείνος που μπορεί να πει «έκανα λάθος», που ξέρει να ζητά συγγνώμη, που ακούει ακόμη κι όταν διαφωνεί και που δεν αισθάνεται την ανάγκη να έχει πάντα τον τελευταίο λόγο.

    Είναι εκείνος που δεν ξεχνά από πού ξεκίνησε, δεν περιφρονεί όσους έχουν λιγότερα και δεν αλλάζει συμπεριφορά ανάλογα με το αν ο συνομιλητής του είναι ισχυρός ή αδύναμος.

   Γιατί ο χαρακτήρας δεν φαίνεται στον τρόπο που φέρεσαι στους ανωτέρους σου. Φαίνεται κυρίως στον τρόπο που φέρεσαι σε εκείνους από τους οποίους δεν έχεις τίποτα να κερδίσεις.

Όταν η κοινωνία επιβραβεύει την αλαζονεία

   Το πρόβλημα, όμως, δεν περιορίζεται σε μεμονωμένους ανθρώπους. Είναι και κοινωνικό.

   Πολλές φορές χειροκροτούμε την επίδειξη, θαυμάζουμε την επιτυχία χωρίς να εξετάζουμε το τίμημά της και ανεχόμαστε συμπεριφορές που, αν προέρχονταν από κάποιον χωρίς χρήματα, εξουσία ή γνωριμίες, θα τις καταδικάζαμε αμέσως.

     Μάθαμε να μετράμε τους ανθρώπους με βάση το τι έχουν και όχι με βάση το ποιοι είναι.

     Και κάπως έτσι, η ευγένεια θεωρείται αφέλεια, η συγγνώμη αδυναμία, η καλοσύνη ευκαιρία για εκμετάλλευση και ο σεβασμός προς τον συνάνθρωπο κάτι ξεπερασμένο.

      Μα μια κοινωνία στην οποία ο καθένας προσπαθεί να αποδείξει ότι είναι ανώτερος από τον διπλανό του δεν γίνεται ισχυρότερη. Γίνεται πιο φτωχή σε αξίες, πιο σκληρή στις σχέσεις της και πιο μόνη.

       Γιατί όταν όλοι θέλουν να είναι αφεντικά, ποιος θα μείνει για να γίνει άνθρωπος;

Κανείς δεν είναι τόσο σπουδαίος όσο νομίζει

Ας θυμηθούμε κάτι απλό.

    Κανείς μας δεν γεννήθηκε με τίτλους. Κανείς δεν ήρθε στον κόσμο κρατώντας χρήματα, αξιώματα ή εξουσία. Και κανείς δεν μπορεί να εξασφαλίσει ότι όλα όσα σήμερα θεωρεί δεδομένα θα τα έχει και αύριο.

    Η ζωή αλλάζει. Οι άνθρωποι αλλάζουν. Οι συνθήκες ανατρέπονται. Οι ρόλοι αντιστρέφονται.

      Εκείνος που σήμερα ζητά να τον υπηρετούν μπορεί αύριο να χρειαστεί τη βοήθεια κάποιου που κάποτε περιφρονούσε. Εκείνος που σήμερα υψώνει τη φωνή μπορεί αύριο να βρεθεί στη θέση εκείνου που δεν έχει τη δύναμη να απαντήσει.

      Και τότε αποκαλύπτεται η αληθινή διάσταση των πραγμάτων.

     Δεν έχει σημασία πόσοι σηκώνονται όταν μπαίνεις σε ένα δωμάτιο. Σημασία έχει πόσοι άνθρωποι χαίρονται πραγματικά όταν σε βλέπουν.

      Δεν έχει σημασία πόσοι σε φοβούνται. Σημασία έχει πόσοι σε σέβονται.

     Δεν έχει σημασία πόσοι γνωρίζουν το όνομά σου. Σημασία έχει πόσοι θυμούνται την καλοσύνη σου.

      Και κυρίως, δεν έχει σημασία πόσο ψηλά έφτασες. Σημασία έχει αν, ανεβαίνοντας, πάτησες πάνω σε άλλους ανθρώπους.

Ας ξαναβρούμε τον άνθρωπο μέσα μας

Δεν χρειάζεται να είμαστε όλοι ίδιοι. Δεν χρειάζεται να συμφωνούμε σε όλα ούτε να χαμογελάμε υποκριτικά σε ανθρώπους που μας αδικούν.

Χρειάζεται, όμως, να μάθουμε ξανά να διαφωνούμε χωρίς να προσβάλλουμε, να διεκδικούμε χωρίς να εκβιάζουμε, να πετυχαίνουμε χωρίς να περιφρονούμε και να προχωράμε χωρίς να ξεχνάμε πως δίπλα μας υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι με τις δικές τους αγωνίες, τις δικές τους δυσκολίες και τη δική τους αξιοπρέπεια.

Ας σταματήσουμε να χρησιμοποιούμε το «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;» ως όπλο επιβολής.

Και ας αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε κάτι πολύ πιο ουσιαστικό:

«Ξέρω πραγματικά ποιος είμαι;»

Ξέρω αν είμαι δίκαιος; Αν είμαι έντιμος; Αν σέβομαι τους ανθρώπους; Αν η παρουσία μου κάνει τη ζωή των άλλων καλύτερη ή δυσκολότερη;

Γιατί στο τέλος της ημέρας, όταν σβήσουν τα φώτα, όταν χαθούν οι τίτλοι, όταν κλείσουν οι πόρτες και όταν δεν υπάρχει κανείς για να μας χειροκροτήσει, αυτό που θα απομείνει δεν θα είναι η εικόνα που χτίσαμε για τον εαυτό μας.

Θα είναι ο άνθρωπος που πραγματικά υπήρξαμε.

Η ταπεινότητα δεν σε μικραίνει. Σε μεγαλώνει. Ο σεβασμός δεν σε υποβιβάζει. Σε τιμά. Και η ανθρωπιά δεν είναι αδυναμία. Είναι δύναμη που δεν χρειάζεται να φωνάζει.

Ας μην προσπαθούμε, λοιπόν, να πείσουμε τον κόσμο για το ποιοι είμαστε.

Ας φροντίσουμε να το αποδεικνύει η συμπεριφορά μας.

Γιατί οι πραγματικά μεγάλοι άνθρωποι δεν χρειάζεται να ρωτήσουν «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;».

Τους γνωρίζεις από τον τρόπο που σε κάνουν να αισθάνεσαι άνθρωπος δίπλα τους.

Και αυτό είναι ένα μεγαλείο που κανένα αξίωμα, κανένα χρήμα και καμία εξουσία δεν μπορούν να αγοράσουν.