Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που πραγματικά ζηλεύεις την ηρεμία των άλλων. Όχι την ευτυχία τους, ούτε την τύχη τους, ούτε όσα έχουν καταφέρει. Ζηλεύεις εκείνη την απίστευτη ικανότητά τους να κοιτούν τον κόσμο γύρω τους χωρίς να τους αγγίζει τίποτα. Χωρίς να προβληματίζονται, χωρίς να στενοχωριούνται, χωρίς να αναλύουν κάθε λέξη, κάθε συμπεριφορά, κάθε απογοήτευση.

     Και κάπως έτσι, κοιτάζοντας μια αγελάδα με εκείνο το χαρακτηριστικό, ανέκφραστο βλέμμα, αναρωτιέσαι: Πώς γίνεται να έχεις τόση ηρεμία μέσα σε έναν κόσμο που καθημερινά δοκιμάζει τις αντοχές σου;

       Εκείνη στέκεται στο λιβάδι της, μασουλάει αμέριμνη και κοιτάζει το κενό, σαν να μην υπάρχει τίποτα ικανό να διαταράξει την ισορροπία της. Δεν την απασχολεί ποιος την παρεξήγησε, ποιος της γύρισε την πλάτη, ποιος την αδίκησε ή ποιος είπε κάτι πίσω από την πλάτη της. Δεν προσπαθεί να αποδείξει την αξία της, δεν αγωνίζεται να πείσει κανέναν για τις προθέσεις της και, κυρίως, δεν χάνει τον ύπνο της για ανθρώπους που δεν αξίζουν ούτε λεπτό από την ηρεμία της.

      Κι εσύ εκεί, να σκέφτεσαι, να αναλύεις, να προσπαθείς να καταλάβεις το γιατί και το πώς. Να δίνεις δεύτερες ευκαιρίες, να δικαιολογείς συμπεριφορές, να βρίσκεις ελαφρυντικά για ανθρώπους που ίσως δεν μπήκαν ποτέ στον κόπο να αναρωτηθούν πώς αισθάνεσαι εσύ.

     Να προσπαθείς να κρατήσεις ισορροπίες, ακόμη κι όταν οι άλλοι κάνουν τα πάντα για να τις διαλύσουν. Να χαμογελάς ενώ μέσα σου βράζεις, να λες «δεν πειράζει» ενώ σε πειράζει, να δείχνεις κατανόηση ακόμη κι όταν η δική σου υπομονή έχει εξαντληθεί.

Και κάποια στιγμή κουράζεσαι.

    Κουράζεσαι να είσαι εκείνος που καταλαβαίνει τους πάντες, αλλά ελάχιστοι προσπαθούν να καταλάβουν. Εκείνος που ακούει, αλλά δεν ακούγεται. Εκείνος που συγχωρεί, αλλά δεν ξεχνά εύκολα. Εκείνος που προσφέρει χωρίς να μετράει, μέχρι να συνειδητοποιήσει πως κάποιοι έχουν μάθει να παίρνουν χωρίς να σκέφτονται αν έχουν αφήσει κάτι πίσω τους.

Και τότε αρχίζεις να ζηλεύεις την αναισθησία. Όχι επειδή θέλεις να γίνεις άκαρδος, αλλά επειδή κουράστηκες να έχεις καρδιά για όλους.

     Γιατί υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στο να είσαι καλός και στο να επιτρέπεις στους άλλους να σε εξαντλούν. Ανάμεσα στο να αγαπάς και στο να ξεχνάς τον εαυτό σου. Ανάμεσα στο να νοιάζεσαι και στο να αισθάνεσαι υπεύθυνος για κάθε πρόβλημα, κάθε συμπεριφορά και κάθε επιλογή των ανθρώπων γύρω σου.

Δεν χρειάζεται να γίνεις αναίσθητος για να προστατευτείς. Χρειάζεται να μάθεις να μη δίνεις σε όλους πρόσβαση στην ψυχή σου. Να μην απαντάς σε κάθε πρόκληση. Να μην εξηγείς ξανά και ξανά όσα έχουν ήδη καταλάβει, αλλά επιλέγουν να αγνοούν. Να μην κυνηγάς ανθρώπους που ξέρουν πού θα σε βρουν, αλλά εμφανίζονται μόνο όταν χρειάζονται κάτι από εσένα.

      Και, κυρίως, να καταλάβεις πως δεν είναι δική σου δουλειά να πείσεις τους πάντες ότι έχεις καλή καρδιά.

     Κάποιοι θα σε παρεξηγήσουν ακόμη κι όταν τους φερθείς σωστά. Κάποιοι θα σε χαρακτηρίσουν εγωιστή μόλις πάψεις να εξυπηρετείς τις ανάγκες τους. Κάποιοι θα πουν ότι άλλαξες, όταν απλώς σταμάτησες να ανέχεσαι όσα κάποτε ανεχόσουν. Και κάποιοι θα ενοχληθούν περισσότερο από τα όριά σου παρά από τον τρόπο με τον οποίο σε πλήγωναν όταν δεν είχες κανένα.

Άσ’ τους, λοιπόν, να λένε.

      Δεν χρειάζεται να μετατρέπεις κάθε αδικία σε μάχη, κάθε απογοήτευση σε εξήγηση και κάθε αποχώρηση σε δράμα. Μερικές φορές, η μεγαλύτερη νίκη είναι να απομακρύνεσαι ήσυχα, να κρατάς την αξιοπρέπειά σου και να συνεχίζεις τη ζωή σου χωρίς να περιμένεις δικαίωση από ανθρώπους που δεν πρόκειται ποτέ να σου τη δώσουν.

      Και κάπου εδώ επιστρέφουμε στην αγελάδα μας! Γιατί, όσο κι αν ζηλεύω εκείνο το βλέμμα που μοιάζει να λέει «δεν με αφορά τίποτα», υπάρχει και μια άλλη αλήθεια που δεν μπορώ να αγνοήσω.

Το κορμί της το έχω ήδη. Εκείνο το βλέμμα της αναισθησίας προσπαθώ ακόμη να αποκτήσω! 

    Γιατί τα χρόνια περνούν, οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν, οι απογοητεύσεις διδάσκουν και η ζωή, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, σε αναγκάζει να αλλάξεις.

   Κι αν κάτι αξίζει να κρατήσεις, είναι αυτό: να παραμείνεις άνθρωπος με αισθήματα, αλλά να πάψεις να αφήνεις τον καθένα να παίζει με αυτά. Να συνεχίσεις να αγαπάς, αλλά χωρίς να αυτοκαταστρέφεσαι. Να προσφέρεις, αλλά χωρίς να αδειάζεις. Να νοιάζεσαι, αλλά να θυμάσαι ότι αξίζεις κι εσύ την ίδια φροντίδα που χαρίζεις απλόχερα στους άλλους.

    Γιατί η πραγματική ηρεμία δεν είναι να μη νιώθεις τίποτα.

Είναι να νιώθεις, να καταλαβαίνεις, να βλέπεις και παρ’ όλα αυτά να επιλέγεις να μη χαλάς την ψυχή σου για όσα δεν αξίζουν.

    Και μέχρι να φτάσω σε αυτό το επίπεδο πνευματικής εξέλιξης, θα κοιτάζω την αγελάδα, θα ζηλεύω το βλέμμα της και θα λέω:

   «Κορίτσι μου, το σώμα μας μπορεί να μοιάζει… αλλά την ψυχική σου ηρεμία ακόμη την παλεύω!» 

Με εκτίμηση, από μια ψυχή που σκέφτεται πολύ, αισθάνεται ακόμη περισσότερο και προσπαθεί επιτέλους να μάθει να μη δίνει τόση σημασία σε όσα δεν της αξίζουν.

Xrys’Pa