Η Λεωφόρος Γρηγορίου Λαμπράκη αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους οδικούς άξονες του Κερατσινίου. Έναν δρόμο που χρησιμοποιούν καθημερινά χιλιάδες πολίτες, εργαζόμενοι, επαγγελματίες, ηλικιωμένοι, γονείς με παιδιά και άνθρωποι με κινητικές δυσκολίες. Έναν δρόμο που, παρά τη σημασία του, αντιμετωπίζει εδώ και χρόνια προβλήματα στα πεζοδρόμια, στην προσβασιμότητα και στη συνολική εικόνα του δημόσιου χώρου. Και τώρα, με την ανακοίνωση μιας μεγάλης ανάπλασης, γεννιούνται προσδοκίες αλλά και εύλογα ερωτήματα για το κατά πόσο αυτή η παρέμβαση θα αλλάξει ουσιαστικά την καθημερινότητα των κατοίκων.

Στις 12 Οκτωβρίου 2026 ανακοινώθηκε η υπογραφή σύμβασης για την ανάπλαση των πεζοδρομίων της Λεωφόρου Γρηγορίου Λαμπράκη, με προϋπολογισμό 4.268.000 ευρώ, πλέον ΦΠΑ, που χρηματοδοτείται από ίδιους πόρους της Περιφέρειας Αττικής. Πρόκειται αναμφίβολα για μια σημαντική οικονομική παρέμβαση σε έναν κεντρικό δρόμο της πόλης, η οποία, σύμφωνα με τον σχεδιασμό, φιλοδοξεί να βελτιώσει την ασφάλεια, την προσβασιμότητα και την αισθητική του δημόσιου χώρου. Ωστόσο, υπάρχει μια ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στην ανακοίνωση ενός έργου και στην πραγματική βελτίωση της ζωής των πολιτών. Και αυτή ακριβώς η διαφορά είναι που πρέπει να μας απασχολήσει.

Η ανάπλαση προβλέπεται να καλύψει τη Λεωφόρο Γρηγορίου Λαμπράκη από τη διασταύρωση με τη Λεωφόρο Σχιστού έως τη διασταύρωση με την οδό Μαραθωνομάχων, στα όρια με τον Δήμο Νίκαιας. Σύμφωνα με όσα έχουν ανακοινωθεί, περιλαμβάνει ανακατασκευή των πεζοδρομίων, δημιουργία προσβάσιμων διαδρομών για άτομα με αναπηρία, διαμόρφωση διαβάσεων πεζών, νέες φυτεύσεις και ζώνες πρασίνου, τοποθέτηση φωτιστικών, καθιστικών και κάδων απορριμμάτων, καθώς και αναβάθμιση της κεντρικής νησίδας. Στα χαρτιά όλα ακούγονται θετικά και σίγουρα πρόκειται για παρεμβάσεις που έχει ανάγκη η περιοχή. Το ζητούμενο, όμως, δεν είναι μόνο τι προβλέπει μια μελέτη, αλλά τι θα παραδοθεί τελικά στους κατοίκους και σε ποιον βαθμό θα ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες τους.

Όταν ανακοινώνεται ένα έργο τέτοιου οικονομικού μεγέθους, οι πολίτες έχουν κάθε δικαίωμα να γνωρίζουν πού κατευθύνεται το δημόσιο χρήμα. Κανείς δεν αμφισβητεί την ανάγκη της ανάπλασης. Αντίθετα, η αναβάθμιση της Λαμπράκη είναι μια παρέμβαση που θα μπορούσε να βελτιώσει ουσιαστικά την καθημερινότητα της περιοχής. Ωστόσο, υπάρχουν ερωτήματα που απαιτούν συγκεκριμένες απαντήσεις. Ποιο είναι το ακριβές χρονοδιάγραμμα των εργασιών; Πότε θα ξεκινήσουν και πότε προβλέπεται να ολοκληρωθούν; Πώς κατανέμεται ο προϋπολογισμός; Πόσο κοστίζουν οι κατασκευαστικές εργασίες, οι φυτεύσεις, ο φωτισμός και ο υπόλοιπος εξοπλισμός; Ποιος θα ελέγχει την ποιότητα και την πρόοδο του έργου; Γιατί το ζητούμενο δεν είναι απλώς να δαπανηθούν εκατομμύρια ευρώ, αλλά να αποκτήσει η πόλη υποδομές που θα αντέξουν στον χρόνο.

Ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία της ανάπλασης είναι η πρόβλεψη για τη διευκόλυνση της μετακίνησης των ατόμων με αναπηρία. Και εδώ αξίζει να σταθούμε ιδιαίτερα, γιατί σε πολλές ελληνικές πόλεις η προσβασιμότητα εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται σαν μια πρόσθετη παροχή και όχι σαν αυτονόητο δικαίωμα. Ένας άνθρωπος που χρησιμοποιεί αναπηρικό αμαξίδιο, ένας ηλικιωμένος με δυσκολία στο περπάτημα ή ένας γονιός με παιδικό καρότσι δεν πρέπει να αναγκάζεται να κατεβαίνει στο οδόστρωμα επειδή το πεζοδρόμιο δεν είναι προσπελάσιμο. Η πραγματική επιτυχία του έργου θα κριθεί και από αυτό. Από το αν οι νέες διαδρομές θα είναι πραγματικά ελεύθερες, ασφαλείς και λειτουργικές. Γιατί ένα πεζοδρόμιο δεν είναι προσβάσιμο επειδή απλώς διαθέτει μια ράμπα. Είναι προσβάσιμο όταν μπορεί να το χρησιμοποιήσει ανεμπόδιστα κάθε πολίτης.

Ένα ακόμη ζήτημα που δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο είναι η λειτουργία των καταστημάτων κατά τη διάρκεια των εργασιών. Οι μικρομεσαίοι επαγγελματίες του Κερατσινίου αντιμετωπίζουν ήδη τις πιέσεις της ακρίβειας, των λειτουργικών εξόδων και της μειωμένης αγοραστικής δύναμης. Μια μεγάλης κλίμακας ανάπλαση μπορεί να αποτελέσει θετική εξέλιξη για την εμπορική δραστηριότητα, μπορεί όμως, εάν δεν οργανωθεί σωστά, να δημιουργήσει προσωρινά σοβαρά προβλήματα πρόσβασης και εξυπηρέτησης. Γι’ αυτό χρειάζεται έγκαιρη ενημέρωση, σαφής προγραμματισμός και συνεργασία με τους επαγγελματίες της περιοχής. Δεν μπορεί να μιλάμε για αναβάθμιση μιας πόλης, αγνοώντας τους ανθρώπους που κρατούν καθημερινά ζωντανή την αγορά της.

Ο Περιφερειάρχης Αττικής, Νίκος Χαρδαλιάς, παρουσίασε την ανάπλαση ως μια ουσιαστική παρέμβαση για ασφαλέστερες μετακινήσεις και καλύτερη προσβασιμότητα, ενώ ο Δήμαρχος Κερατσινίου–Δραπετσώνας, Χρήστος Βρεττάκος, υποδέχθηκε θετικά το έργο, επισημαίνοντας τη σημασία του για την περιοχή της Αμφιάλης και τη δυνατότητα βελτίωσης της καθημερινής κυκλοφορίας των πολιτών. Και ασφαλώς, κάθε έργο που βελτιώνει τις υποδομές της περιοχής είναι καλοδεχούμενο. Όμως οι δηλώσεις δεν αρκούν. Οι πολίτες έχουν ακούσει πολλές φορές εξαγγελίες, έχουν δει αρκετές παρουσιάσεις και έχουν παρακολουθήσει αμέτρητες τελετές υπογραφής συμβάσεων. Αυτό που δικαιούνται πλέον είναι αποτελέσματα. Η δημοτική αρχή και η Περιφέρεια οφείλουν να διασφαλίσουν ότι η ανάπλαση θα προχωρήσει με συνέπεια, διαφάνεια και σεβασμό στις ανάγκες της τοπικής κοινωνίας.

Ας μην περιορίσουμε όμως τη συζήτηση στην αισθητική αναβάθμιση ενός δρόμου. Το Κερατσίνι χρειάζεται συνολικές παρεμβάσεις. Χρειάζεται ασφαλείς δρόμους, περισσότερο πράσινο, καθαριότητα, προσβασιμότητα, σύγχρονες σχολικές υποδομές και ουσιαστική στήριξη της τοπικής αγοράς. Χρειάζεται έργα που να σχεδιάζονται με βάση τις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων και όχι αποκλειστικά με βάση την εικόνα που παρουσιάζεται σε ένα δελτίο Τύπου. Η ανάπλαση της Γρηγορίου Λαμπράκη μπορεί να αποτελέσει μια σημαντική αρχή, αρκεί να μην αντιμετωπιστεί ως ένα ακόμη έργο που ολοκληρώνεται επικοινωνιακά πριν ολοκληρωθεί στην πράξη.

Προσωπικά, θεωρώ ότι κάθε ευρώ που επενδύεται στην αναβάθμιση των πόλεών μας πρέπει να πιάνει τόπο. Δεν είμαι απέναντι στα έργα. Το αντίθετο. Είμαι απέναντι στη λογική που θέλει τους πολίτες να χειροκροτούν κάθε ανακοίνωση, χωρίς να ρωτούν, χωρίς να ελέγχουν και χωρίς να απαιτούν. Τα 4,3 εκατομμύρια ευρώ δεν είναι ένας αριθμός για να εντυπωσιάζει σε τίτλους ειδήσεων. Είναι δημόσιο χρήμα που πρέπει να επιστρέψει στην κοινωνία με μετρήσιμο αποτέλεσμα. Θέλω να δω τη Λαμπράκη να αλλάζει πραγματικά. Να δω ηλικιωμένους να περπατούν χωρίς φόβο, ανθρώπους με αναπηρία να μετακινούνται χωρίς εμπόδια, γονείς να κυκλοφορούν με ασφάλεια και επαγγελματίες να βλέπουν την περιοχή τους να αναβαθμίζεται. Και πάνω απ’ όλα, θέλω να δω ένα έργο να ολοκληρώνεται σωστά, χωρίς να χρειάζεται λίγα χρόνια αργότερα να ξανασκαφτούν τα ίδια πεζοδρόμια.

Γιατί οι κάτοικοι του Κερατσινίου δεν ζητούν χάρη από κανέναν. Ζητούν αυτά που δικαιούνται. Και ας το καταλάβουν επιτέλους όλοι όσοι διαχειρίζονται δημόσιο χρήμα: οι πόλεις δεν αλλάζουν με υπογραφές, κορδέλες, φωτογραφίες και μεγαλόστομες δηλώσεις. Αλλάζουν με έργα που ολοκληρώνονται, αντέχουν στον χρόνο και κάνουν καλύτερη τη ζωή των ανθρώπων. Και στο τέλος, το πραγματικό ερώτημα δεν θα είναι πόσα εκατομμύρια δαπανήθηκαν για τη Λαμπράκη, αλλά αν οι κάτοικοι θα μπορούν επιτέλους να περπατούν σε αυτήν με ασφάλεια και αξιοπρέπεια.

Γιατί, τελικά, η ανάπτυξη δεν μετριέται σε εκατομμύρια και δελτία Τύπου. Μετριέται στην καθημερινότητα του πολίτη. Και εκεί είναι που θα κριθούν όλοι.